DÜŞÜNMEK

Yaz ayları yaklaşmasına rağmen hava bir türlü ısınmamıştı. Neredeyse her gün yağmur yağıyor, şiddetli rüzgâr esiyordu. Çocuklarsa dışarıda oynamak, parka gitmek için havanın ısınmasını dört gözle bekliyorlardı. Çamaşır asarken havanın biraz daha iyi olduğunu fark etti elif.  Çocuklarına:

“Bugün biraz daha iyi hava, dışarı çıkalım mı? “Dedi. Evde bir koşturmaca başladı. Yanlarına neler almadılar ki. Şapka, güneş gözlüğü, sırt çantası, suluk, kova ile kürek… sanki yaz tatiline çıkıyorlardı. Kendi çocukluğunu hatırladı onların heyecanını görünce. Elif de anne babasıyla parka gideceğini düşününce heyecanlanır, genellikle yalnız gittiği parkta anne babasıyla oynayan çocuklara bakardı. Belki de bu yüzden çocuklarını parka götürmek onun için ayrı bir anlam taşıyordu. 

Dışarı çıktılar yanlarına atıştırmalık bir şeyler de aldılar. Malum dışarıdan ne yedirebilirdi çocuklara. Yolda giderken etrafına baktı. Bu ağaçlar, bu sokaklar, ileride görünen çocuk parkı…onun için belki 20 yıllık geçmişi vardı. Hiç istemese de evlendikten sonra da çocukluğunun geçtiği bu mahallede oturmuştu. Önce çok zorlanmıştı kabullenmekte. Hayatı değişsin istiyordu, çevresi değişsin. Ama yine dönüp dolaşıp kendi mahallesinde yaşıyordu işte. 

Sadece “başka bir yerde oturmak istiyorum” demişti hep. Ama neden diye sormamıştı kendine, birçok konuda olduğu gibi. Aslında mesele başka bir yerde oturmak değildi. Yıllar boyunca ne yapmak istediğine tam karar verememiş, birçok şeyde yol almış ama bir tanesini tam uzmanlaştırmamıştı. Başarısız hissediyordu. Sanki hiçbir şeyin üstesinden gelememiş, hiçbir şeyi hakkıyla yapamamış gibiydi. Çocukluğunu düşündüğünde önce hep evdeki tartışmalar huzursuzluklar gelirdi aklına. Şimdi yeni yeni bunların sebebi üzerine düşünmeye başlamıştı. Neydi o huzursuzluğun sebebi? Neydi anne babasının alıp veremediği? Neydi çocuğunu parka götürmekten alıkoyan? 

Parka ulaştıklarında bu düşünceler zihninde ilk defa tamamen farklı bir şekil almıştı. Kendi anneliğine eşiyle ilişkisine baktı. Ne kadar doğru yapmaya çalışsa da dönüp baktığında yanlışlar yaptığını fark ediyordu. Eşiyle ne kadar istemese de tartışmalar yaşıyorlardı. Peki o zaman yıllarca kızdığı şeyin sebebini doğru yerde aramamış olabilir miydi? 

Hep başkalarının yapıp ettiklerini odaklandığını, aslında hayatında düşünmediği için veremediği doğru kararların sorumlusu olarak başkalarını gördüğünü fark etti. Onların davranışlarının sebebini düşünmediği gibi aslında kendisine söylenen pek çok şeyi de düşünmemişti. Etrafında birileri ona bazı zamanlarda ezberin kuvvetli, elin marifetli, konuşurken ses tonunu çok güzel ayarlıyorsun gibi birçok şey söylemişlerdi. Aslında her insana kendisine verilen yeteneği fark etsin diye etraftan söylenen cümleler de bunlardı belki de. Sonra yapmaktan keyif aldığı, kolaylıkla yaptığı şeyleri hatırladı. Çocuklarla ilgilenmek, bozulan kırılan eşyaları tamir etmek, bazılarını dönüştürmek, bir derdi olanla konuşmak… aslında hayat ona ne çok işaret vermişti ne yapması gerektiği ile ilgili. Ama üzerine düşünmeyince verilen işaretlerin ne anlamı var? Belki de eksik olan tek şey düşünmek, irdelemekti… 

Sonra aynı soruya geri döndü zihni: mesele başka bir yerde oturmak mıydı yoksa bunu neden istediğini ya da bunun için ne yapması gerektiği miydi? “Yıllarca sadece sonucu değiştiremediği için pişman olmuştu. Halbuki sebepleri değiştirmeden sonuçları değiştiremeyeceğini bilmeliydi. Belki de en baştan düşünmeliydi istediği sonuca götürecek olan sebeplerin oluşturulması gerektiğini. Ne zaman mı?

Çocuklarına baktı. Belki de onların yaşındayken başlamalıydı. Fark etmek çok iyi gelmişti ona. Demek ki önce fark etmeli, sora üzerinde düşünmeli ve en önemlisi de kendin, ‘kabul etmeli’. Sonrası zaten adım atmaya kalıyor.

Bir başladın mı artık gider o.