Her Teklif Bir Fırsat Mıdır?

Mehmet, ellerini ceplerinden çıkarıp tedirgin bir şekilde bakıyordu. Sekreter kızın ismini söylemesiyle irkilmiş, istemsizce ellerini havaya kaldırmıştı. Görüşmeye girerken bu işi ne kadar çok istediği aklında dolanıp duruyordu. Ayakları ise tam tersine içeri girmek istemiyor geri geri gidiyordu.  O sırada birden gözünün önüne Süreyya geldi. 

Üniversitede onu ilk gördüğü zamanı hatırladı. Onu ikna etmek için ne çok uğraşmıştı. Nihayet okuldan mezun olmuşlar ve kavuşma hayallerine bir adım kalmıştı. Şimdi ise daha çok yaklaşmak için iş görüşmesine gelmişti. Bu ilk deneyimiydi, nasıl davranılır bilmiyordu. Bu nedenle çok heyecanlıydı. Fakat en büyük motivasyonu Süreyya’ydı. Elinden geleni yapacak bu işi ne yapıp ne edip alacaktı. Mülakata o kadar istekli girmişti ki müdür çok etkilenmiş ve onu işe almıştı. Şirketten dışarı çıkarken işe alınmanın sevincini ve gösterdiği başarının gururunu yaşıyordu. Bahçede derin bir nefes aldı, sonra elleri telefona gitti. En az onun kadar heyecanla haber bekleyen biri daha vardı. Süreyya’ya olanları anlatırken kalbinde taşıdığı yükler azalıyor her adımda hafiflediğini hissediyordu.  

Artık düğün hazırlıklarına başlayabilirdi. İçi içine sığmıyordu. Bir yıl sonra Süreyya’yı istemeye giderken aynı heyecanla koyuldu yola. Elinde özenle hazırlattığı buketi ona uzatırken gözlerindeki parıltıyı görmüş yeni bir başlangıca birlikte yol almışlardı.  Sade bir şekilde başlayan bu yolculuk sade bir şekilde de devam ediyordu. 

Mehmet, girdiği işten yıllar geçse de ayrılmamıştı. Eski günlerin hatırını hiç unutmamış yeni gelen teklifleri hiç değerlendirmemişti. O iş yeri ona iyi geliyordu. O tecrübesiz ama heyecanlı genci işe alırken gösterdikleri tavrı, o da yıllar geçtikçe onlara göstermişti. 

Vefa yapılan iyiliği unutmamaktı… O da unutmamıştı.  

Yıllar geçerken onun hayatında da değişen şeyler olmuştu. Saçlarına aklar, yüzüne de kırışıklıklar yerleşmiş bu sırada üç çocuğu olmuştu. Süreyya da ilk çocuktan sonra işi bırakıp çocuklarını kendisi büyütmüştü.  Hepsi üniversiteyi bitirmiş kendi hayatlarını kurmayı planlıyorlardı artık.  

Mehmet ise bugün ayrı bir sevinç içindeydi. Oturduğu süslü sandalyede yeni bir gururla sırasının gelmesini bekliyordu. Bu sırada hayatı gözlerinin önünden film şeridi gibi geçiyor, 30 yılın bu kadar çabuk geçtiğine inanamıyordu. Bugün 30. yıl plaketini alacaktı. Bu sevinci tabi ki hayat arkadaşı Süreyya da yanında olarak paylaşmak istemişti. Dinlenme vaktinin geldiğini düşünüyor birlikte tatil planları yapıyorlardı. Fakat plaketi alırken sürpriz bir teklif aldı. Bulunduğu konumdan çok yüksek bir pozisyonda iş teklifi yapmışlardı. 

Şimdi Mehmet Bey ne yapsın? 

İş teklifini kabul edip daha iyi bir gelir ile mi yaşasın? Yoksa otuz yılın yorgunluğunu mu atsın? Süreyya’sı ile şehirden uzak rahat bir hayat mı sürsün? Yoksa onu lüks yaşatacak parayı mı kazansın?

İnsanın hayatında karar vermekte zorlandığı zamanlar olur. Kavşakta beklediği ve ne yöne gitsem diye bir türlü karar veremediği zamanlar…

Bu taraftan mı gideyim öteki taraftan mı gideyim, diye düşünüp durduğu uykusuz geceler…. 

Kalbinin sıkıştığı nefes almak için pencereyi açıp rahatlamaya çalıştığın derin nefesler… 

Hata yapmamak için danıştığın ama kalbinin bir türlü huzur bulmadığı anlar…

Mehmet Bey’de tam bu kavşağın başında öylece kalakalmıştı. Bu yolların doğrusu hangisiydi? En önemlisi onu mutluluğa götürecek yol neydi? 

Yeni bir kariyer, yüksek bir gelir insanı mutlu edebilir miydi? Belki çevreleri, yaşadıkları ev, alışkanlıkları, gittikleri restoranlar değişecekti. Peki, İnsanlar gelirleri arttığında mı mutlu olurdu?  

İnsanın mutluluğu imkân artırması ile değişir miydi? 

Bu kariyerin ve gelirin de ondan bir beklentisi vardı tabi ki. Sorumlulukları artacak ve işten daha geç çıkması gerekecekti. Bu da ailesini ihmal edeceği yeni bir yaşam sitili demekti.  O zaman bu seçim aile ile kariyer arasında mı olacaktı? Yoksa yaşam sitili ve aile arasında mı?

Mehmet Bey heyecanla girdiği bu kapıdan kafasında düşünceler, bir elinde plaketi diğer elinde sevdiğinin eli sessizce çıktı…

Deneyimsel Öğreti der ki; Her karar mutlaka bir vazgeçiştir. İnsan ömrü boyunca mutlu ve başarılı olmak ister. Bunun için fırsat kollar. Farklı farklı şeyleri kendine fırsat bilir. Bazen insan elinin altındaki fırsatların farkına varamaz. Bazen fırsat zannettiklerinin fırsat olmadığını bilmez.  

Fırsatlar ne zaman insanın ayağına gelir? 

İnsan ne için kararsız kalır?

Peki, karar alırken insan neye bakmalı?

Gerçekten her teklif fırsat mıdır?