VAADLER YALAN OLDU...

Minyon ve esmer güzeli olan Hülya’ nın, neşe dolu, cıvıl cıvıl bir kişiliği vardı. Okumadığı için küçük yaşta iş hayatına başladığı mahallenin eczanesinde çalışıyordu.

Yıllar geçmiş ve Hülya yirmi yaşına gelmişti. Her genç kız gibi onun da istek ve arzuları vardı. Arada da olsa eve geç saatlerde gelmesi sorun oluyordu. Ne yapacağını bilmediği, her şeyden şikayet ettiği bir dönemdeydi. Çünkü kimse onu anlamıyordu. Karışık duygular içerisinde iş ve ev arasında mekik dokuyordu. “Mutlu değilim, iyi değilim ve ne yapacağımı bilmiyorum.” diye diye evde huzursuz akşamlar geçiriyordu.

Bir gün çalıştığı eczaneye yakışıklı uzun boylu biri geldi. Tok sesli, samimi, sevecen... Konuşma tarzı, ses tonu, Hülya’ nın dikkatini çekti. Kısa sürede arkadaş oldular. İş çıkışlarında buluşmaya başladılar.

Caner, Hülya’ya gelecekle ilgili planlarından bahsediyordu. Gelecekle ilgili vaatleri Hülya’nın çok hoşuna gidiyordu. Çok ortak noktaları vardı Caner'le. Derken arkadaşlıkları evlenme teklifi ile taçlanmıştı. Hülya’nın ayakları yerden kesilmiş, gözü hiçbir şey görmüyordu. Balayını Antalya ’da istediği otelde yaptı, istediği her şeyi almış, keyfi yerindeydi.

Evliliğin ilk üç ayı herşey yolundaydı. Ancak ilerleyen zamanlarda sorunlar başlamıştı. Eşi evin ihtiyaçları ile ilgilenmiyor, bu durum karı koca arasında tartışmaya sebep oluyordu. Zaman zaman eşi, eve uğramadan annesine gidiyor, yemeğini orda yiyordu. Hülya; “Biz evliyiz Caner!” diyerek rahatsız olduğunu dile getirse de eşi umursamıyor, bildiğini okumaya devam ediyordu. Evde pişen yemeğin kokusu dahi tartışma konusu olmaya başlamıştı aralarında.

Caner bir akşam iş yerinden, maaşıyla alamayacağı kadar kaliteli ve pahalı montlar getirdi. Hülya, bu duruma bir anlam veremedi ve içine bir kuşku girdi. Hülya eşine, “Bu montlar nerden çıktı? Niçin dört tane aldın?”diye sordu. Caner “Şirketteki indirimden aldım. Kendime, sana, kız kardeşime. Bir tane de senin ablana aldım.” dedi. “Niçin onlara aldın?” “Sana yardımcı oluyorlar, teşekkür etmek niyetiyle aldım.” dedi.

O gece Hülya sabahı zor etti. Şüphe içinde kıvranıyordu. Caner'in anlattıklarına inanmıyordu.

Caner’in iş yerini arayıp, muhasebeden yaptığı alış verişin dökümanını istedi. Listede her şey var, ama montlar yoktu. Huzursuzluğu daha da artmıştı. Caner'e konduramıyordu ama galiba bir hırsızlık olayı vardı.

Caner sorularına doğru cevap vermiyordu. Hülya akşam eşiyle tekrar yüzleşti. Bu seferde iş yerinden almadığını, söyledi Caner. “Sayım yaptık, ürün fazla çıktı.” diyerek konuyu başka bir yalanla kapattı.

Hülya bu konuyu kayın pederiyle konuşmak zorunda kaldı. Caner’in davranışlarının doğru olmadığını, sürekli yalan söylediğini, bu konuda acil destek alması gerektiğini dile getirdi. Bu konuyu uygun bir dille Caner' e izah edip onu destek almaya ikna ettiler. Gittikleri doktor, uzun soluklu bir tedavi gerektiğini dile getirerek tedaviye başladı.

Hülya evliliğin ilerleyen zamanlarında eşinin kıskanç ve aşırı takıntılı olduğunu fark etti. Gecenin ikisinde, üçünce uykudan uyandırıp “Konuşacağız” diyordu. Bu normal dışı davranışları yüzünden çok yorulmuştu.

Bu olayın yanı sıra; bir de kayın pederi yaptığı yanlış ticarette iflas etmiş ve çok borçlanmıştı. Borçlarını hafifletmek için gelininden altınlarını istedi. Hülya babasına danışıp altınlarının bir kısmını verdi. Fakat bu durumun ardı arkası kesilmiyor, kayınpederi her hafta yine altın istiyordu.

Bir hafta sonra tekrar isteyince, Hülya babasına tekrar danışarak altınlarının geri kalanının hepsini verdi. Kayın pederi verilenleri görünce “Ben bütün altınlarını istemedim.” diye bir tartışma çıkardı. Hülya gayet iyi niyetli olarak borçlarının tamamından kurtulması için altınlarının hepsini vermeyi düşündüğünü söyledi.

Huzursuzlukları her geçen gün daha da artıyor, bunlar yetmiyormuş gibi eşi çalışmasını istemiyordu. Kapıyı üstüne kilitliyor işe göndermiyordu. Tartışmak istemedikçe daha büyük huzursuzlukla karşı karşıya kalıyor, “Sadece huzur istiyorum.” diyordu.

Hülya içinden çıkamadığı bu durumu ailesine anlattı ve boşanmaya karar verdi.

İnsan işin içine girmeyince neyin ne olduğunu anlamıyordu gerçekten. Yanlış kapıdan girmenin bedeli çok ağır olmuştu. Çevresinden evlilikle ilgili deneyim transferi almamış, kişiye dair kalibrasyon yapmamıştı. Böyle olunca da bazı gerçekleri deneme yanılma yöntemiyle fark etti. Aslında evlenmeden önce eşi gelecekle ilgili sürekli vaadler veriyor, “Seni çok mutlu edeceğim.” diyordu. Bu vaadler duygularının, hayallerinin tuzağı olmuştu.

Hayat, deneme yanılma yapacak kadar uzun değil maalesef. Deneyimsel Tasarım öğretisi der ki; İnsan hayatta alacağı önemli kararlarında deneyim transferi yapmalı. Kişiler birbirini çok iyi tanımalı. Evlilik gibi önemli bir iş çok sağlam temeller üzerine kurulmalıydı.