ŞENAY BÜYÜRKEN...

 

Şenay evin biricik, en küçük kızıydı. Heyecanlı ve cana yakın halleriyle evin de neşesiydi. Büyük kardeşler ailenin gençlik zamanlarında olmuştu. Şenay için ise durum başkaydı. O olduğunda anne ve babası orta yaşı geçmiş, diğer kardeşler kendi işlerini görebilecek kadar büyümüştü. Onların gözünde Şenay, hep küçücük kalmıştı. Abisiyle gezmeyi çok severdi. Anne ve babası da onun bir dediğini iki etmezdi. Tüm istekleri hiçbir çabası olmadan karşılanır, tüm imkanlar minik Şenay’a sunulurdu.

Çoğu zaman, evin içinde bıcır bıcır dolaşırdı. Ne de olsa tüm problemlerini çözmek için can atan bir ailesi vardı. Ama Şenay büyümek ve her şeyde başarılı olmak istiyordu. Birinci sınıfa başlamış olması, her çocuk gibi ona da yeni sorumluluklar getirmişti. 

Okulun ilk gününde, yakar top oynanırken, yandığında dışarıda kalması gerekmişti. Çok üzülmüştü ama belli ki burada işler, evde olduğu gibi yürümüyordu. Onun her yaptığını hoş gören anne, babası ve yanlışlarını örterek, olmamış gibi davranan büyük kardeşleri neredeydi?

Daha ilk haftadan bir belalı çocuk, üç kişiyi dövmüştü. Şenay ise mızmızlıklarından dolayı oyunlara dahil edilmemişti. Bir de üstüne ödevlerin yükü binince, Şenay için hayat epeyi zorlaşmıştı. Bu yaşa kadar çok basit problemleri dahi çözme marifeti geliştirememişti. Ve şimdi hayat ona türlü problemler sunmaya başlamıştı. Bunlar çıraklık bile başlatamamış Şenay’a göre büyük ama yaşıtlarına göre basit problemlerdi.

Şenay’ın çok zorlandığını gören ailesi, psikolojisinin bozulacağı endişesiyle, çözümü özel bir okula yazdırmakta bulmuştu. Yıllar geçmiş, beşinci sınıfa başlamıştı. Yaşıtları dakikada 200 kelime okurken, o sadece 35 kelime okuyabiliyordu. Sınavlarını çoğunlukla yardımlaşma ve kopya ile geçiyordu. Arkadaşlarıyla bir problem yaşasa, çoğunlukla öğretmenleri sorunları çözüyordu. Aradığı rahatı, sonunda gittiği bu özel okulda bulmuştu. Ama yaşı büyüdükçe, sanki problemleri de büyüyordu.

Ailesi onun için tedirgin oluyor, bildikleri bütün yöntemlerle, çözüm arıyordu. İte kalka, sekizinci sınıfa kadar gelmişti. Liseye giriş için yapılan deneme sınavlarında ancak 3-5 soru çözebiliyordu. Gerçek sınav gününde kopya çekemeyeceğini iyi bildiğinden, bu durum onu geriyordu. Öte yandan arkadaşlarıyla anlaşamıyor, bir türlü kimseye uyumlanamıyordu. Çünkü hep kendi istekleri yerine gelsin istiyordu. Her sorun yaşadığında yeni bir okul arayışına giriyorlardı. Birçok okul değiştirmişti ama ailesi ne kadar imkân sunarsa sunsun, Şenay için bunlar yeterli gelmiyordu. Artık ailesinin de onu anlamadığını düşünüyor, sorunlarını çözemedikleri için onları suçluyordu.

Problem çözme marifeti ancak problem çözerek gelişir.

Şenay çözüm için okulun rehber öğretmeniyle görüşmeye karar verdi ve derdini anlatarak ondan yardım istedi.

-Şenaycım, yaşadığın problemlerin sana ait olduğunu kabullenerek, bir an önce nasıl bir çözüm bulabileceğine odaklanmalısın. En kolay şekilde yapabileceğin kısımdan başlamalısın. Mesela okulda daha başarılı olmak için ne yapabilirsin?

-Ayşe her gün 50 soru çözüyormuş. Sanırım bende yapabilirim, dedi Şenay, kendine güvenerek.

-Şenaycım, her gün yapabileceğin bir standart belirlemelisin. Ve zaman içerisinde gelişimini takip etmelisin. Kişinin kıyası kendisidir. Başlangıç için 50 soru biraz fazla değil mi?

Şenay’ın gözleri parladı.

-Günlük ödevlerimi düzenli bir şekilde yapabilirim. Ama bu az olmaz mı?

-1 damla suyu az görürüz. Ama sürekli aktığında kayayı bile deler. Bu senin için çok iyi bir başlangıç olabilir. Peki ailen için evde yapabileceğin bir şey var mı? Mesela, akşam yemeği için salata yapmak veya sofrayı kurmak gibi?

-Salata yapabilirim.

Bu basit hedeflerle Şenay kararını vermişti. Bu net duruş, onu kendine güvenir hale getirmişti. Bu minik sorumluluklarını çok önemsiyor, bir gün bile kaçırmamak için çok dikkat ediyordu. Başta zorlansa da bir hafta süren bu değişim, onu hayata karşı da güçlendirmeye başlamıştı. Minik sorumluluklarına alışıp, rutinine ekledikçe, yeni minik görevleri de yanına ekliyordu. Yavaş yavaş artık derslerini okulda çalışır hale gelmişti. Hem anlamadıklarını da arkadaşlarına sorup ertelemeden hallediyordu. Evde hem sofra kuruyor, hem salatayı yapabiliyordu. Marifetlendikçe daha da farklı işler yapmak istiyordu. Yapabildikçe de mutluluğu artıyordu. Artık kendisine yapılan takdir ve övgülerin arkası doluydu. Günlük yaptığı denemelerde başarısı gün geçtikçe artıyordu. Çünkü artık bir hedefi vardı. İstediği üniversiteyi kazanmalı, başarılı ve mutlu olmalıydı.