DÖNÜŞÜM SONRASI

Saçları, kahverengi ve pırıl pırıldı. Parlaklığından ödün vermeden, yıllara meydan okuyordu. O sabah yüzünde bir tebessümle uyanmış, her zamanki gibi ilk iş olarak duşunu almıştı. Üzerinde ki tüm ağırlıklar gitmişti. Öyle bir rahatlamıştı ki ister istemez tebessümü artıyordu. “Ne kadar şükretsem az” diye düşündü.

Filiz’in hikayesi ilginç detaylar içeriyordu. Çok heyecanla başladığı evliliği, mevsimler gibi halden hale dönüşmüştü. Halbuki her şey ne güzel başlamıştı. Zamanla güzellikler tükenirken, onlardan da birçok şeyi alıp götürmüştü. Gün geçtikçe, evliliği sıkıntılı bir hal almıştı.

Evlenme teklif ettiği gün Ahmet; “Altı kız kardeşim var. Emin misin?” demişti. Filiz ise “Evet” cevabını verdikten sonra yürekten inanarak, “Onlar benim de kardeşlerim olacak” deyivermişti.

Filiz’in kendi ailesi de çok kalabalıktı. Dört halası, beş amcası vardı. Annesi, hepsini kardeşleri gibi severdi. Kendisi de hep öyle olmayı hayal etmişti.

Yıllar hiç düşündüğü gibi geçmemişti. Sürekli istekleri çatıştığı için tartışıp duruyorlardı. Sebepleri ise çoğu zaman aileleri ile alakalı oluyordu. Ahmet, eşiyle ailesi arasında bir türlü dengeyi kuramıyordu. 30 yılın sonunda boşanırlarken; “Biz aile olmayı beceremedik” dedi. Halbuki artık üç çocukları, hatta torunları vardı. Buna rağmen, tek celsede ayrıldılar.

Bir buçuk sene ayrı kaldıktan sonra pişmanlıkları ağır basınca yeniden evlenmeye karar verdiler. Ayrı kaldıkları dönemde, Ahmet’in ailesi, Filiz’le hiç görüşmemişti. Tabii Filiz buna çok kırılmıştı. Kendi çocukları ve iki nikah şahidi ile imzalarını tekrar attılar.

Ahmet evin tek erkek çocuğu ve kardeşlerinin kıymetlisiydi. Annesinin, babasının tüm ihtiyaçlarını karşılar, kız kardeşlerine ise adeta babalık yapardı. O kadar bedel öderdi ki ailesine, bedel ödedikçe daha da düşkünleşmişti. Aslında Filiz, eşinin bu sorumlulukları almış olmasına, iyi bir evlat, iyi bir kardeş olmasına yürekten seviniyor, onun bu merhametini takdir ediyordu.

Ahmet’in anne ve babası dışında, Filiz’le nikah sonrası bağlantı kuran olmadı. Filiz eşinden bir yemek organizasyonu yapıp, tüm ailesini davet etmesini rica etti. Ailenin büyük çoğunluğu yemeğe iştirak etti. Filiz herkesi güler yüzle tek tek “Hoş geldiniz” diyerek karşıladı. Yemek siparişine geçmeden bir konuşma yapmak için izin istedi.

“Biz Ahmet ile yeni bir sayfa açtık. Hayat doğum ve ölüm arasında, her birimize öğrenmesi, kendini dönüştürmesi için bir süre veriyor. İnsan çevresindeki kişilerle birlikte öğreniyor, dününden daha iyi olabilmek için dönüşüyor. Biz de Ahmet’le önceki hatalarımıza bakarak çıkarımlar yaptık. Beraber dönüşmek üzere tekrar yeni bir sayfa açtık. Sizlerle de bu mutluluğumuzu paylaşmak istedik.

İnsan hatalarından öğrenen ve kendini en iyi versiyonuna taşıyan bir canlı. Ben Ahmet’le ayrı olduğum süreçte, kendi dönüşümüm için çaba sarf ettim ve hala da gayret ediyorum. Sizlerle olan iletişimime de yeni bir sayfa açmak istiyorum. Öncesinde istemeden sizleri kırdıysam, affedin. Eğer beraber, samimi bir şekilde yol alırsak, hayatın bize farklı mutluluklar getireceğini ümit ediyorum. Ben kalabalık bir ailede doğdum ve büyüdüm. Çocuklarımın ve torunlarımın da bu güzel duyguları yaşamasını çok isterim. Bunun için de yardımlarınıza ihtiyacım var. Hayat paylaştıkça güzelleşiyor. İyi ki geldiniz. İyi ki yeniden bir aradayız. Bu güzel organizasyon için önce eşime, sonrasında sizlere teşekkür ediyorum. Bugünün anısı olarak, şu küçük paketleri kabul edin” diyerek, hazırlamış olduğu hediyeleri, küçük kızıyla herkese dağıttılar. Bu samimi sözler, herkes üzerinde tesirli olmuştu. Ahmet’in kardeşleri de onları, yürekten tebrik edip, mutluluk, dileklerini paylaştılar.

Filiz kendi dönüşümü için bunları yapmıştı. Biliyordu ki egosunun zıttın da davranışlar sergileyebildiği zaman, hayatındaki tıkanıklar açılacak ve her şey yeniden dizayn olacaktı. Hedefi dününe göre kendinin en iyi versiyonuna dönüşüyor olmaktı. Davranış stili olarak ta daha yumuşak, samimi ve net olmayı tercih ediyordu. Öyle mutluydu ki etkisinin bu kadar çabuk olacağını hayal bile etmemişti. Geçen yılların pişmanlığını, daha önce denememiş olmanın üzüntüsünü ve yüklerinden kurtulmanın mutluluğunu aynı anda yaşıyordu.

Gece sona ermiş herkes evlerine dağılmıştı. Ahmet’in gözlerinin içine bakarak, ellerini tuttu ve sadece “Çok şükür” dedi. Ama o kadar çok şey anlattı ki...