Anadolu'nun ATOM KARINCASI

Yetiş Yakup..

Ufak tefek, sarışın, neşesi tebessümünden gözlerine akan bir delikanlıydı Yakup. Ergenlik döneminde babasıyla birlikte çalışmaya başlamıştı. Babası binalarda cam-çerçeve işi yaparken Yakup yardım etmeye çalışıyordu. İlk zamanlar keyif almış olsa da yaşı ilerledikçe ağır gelmeye başlamış, kaslarında zedelenmeler oluşmuştu. Baba yadigarı olan işi değiştirmesi gerekiyordu anlaşılan düşüncesiyle harekete geçti.

Yakup, oldukça çalışkan ve meraklı idi. Çeşitli iş konularında kazanımları da vardı. Bu özelliğinden dolayı amcasının tekstil atölyesinde deneyim kazanmıştı. Kısa sürede iş bulmuştu. Fakat önceki deneyimlerinden farklı bir sektör olan reklam atölyesinde çay ocağı sorumluluğunu aldı.

Daha önce yaptığı işlerdeki azmi, merakı uyum becerisini geliştirmişti. Yeni işinde, çalışma arkadaşları tarafından samimiyetinden dolayı sevilmeye de başlamıştı. Çünkü kendisine verilen sorumluluk haricinde iş arkadaşlarına da yardım ediyordu. Neredeyse her işe koşuyordu Yakup. Bilmediği işler geldiğinde hevesle öğreniyor, kısa sürede yapılan her işten anlar hale geliyordu. Becerileri sayesinde kısa sürede ismi en çok anılan eleman olmuştu. İşlerini yaparken keyif alması, tebessümü onu daha da sevimli kılıyordu.

Atölyenin mutfağı en üst kattaydı, üç kat inip çıkmak yorucuydu. Patronundan elektrikli bir çaycı makinesi istedi. Elbette Yakup sadece çay makinesiyle yetinmedi; bir köşeye kahve, bitki çayları da ekledi. Atölye büyüktü, kış aylarında kaloriferler yetersiz kalıyordu, bu sıcak içecekler herkese iyi geliyordu. Bir köşeye esprili bir şekilde “Yakup’un Çay Ocağı” yazan bir tabela astı.

Patronun daha sık ziyaret ettiği yere dönüşmüştü mutfak. Frsat buldukça çay ocağına uğrar, çayını içer, sohbet ederdi Yakup ile.

Zamanla Yakup, iş yerinde sevilen çalışanlardan biri oldu. Ancak bu durum, bazı kişilerin dikkatini çekiyor, hatta rahatsızlık veriyordu. On beş yıldır şirkette çalışan bazı kişiler, onun kadar patronun ilgisini çekmemişti. Yakup çay ocağındaki sorumluluğunu tamamladıktan sonra patronun şoförlüğünü yapıyor, özel işlerine de yardımcı oluyordu. Buna rağmen işlerini aksatmıyor, gerektiğinde gece mesailerine kalıyordu. Bazen de atölyenin bir köşesinde uyuyup ertesi gün işine erkenden devam ediyordu. Bu özverili hâli, patronun gözünde de onu daha da kıymetli kılıyordu. Bu durum bir süre sonra atölyedeki arkadaşlarının ona karşı tavırlarını değiştirdi.

— “Yakup, çabuk gel şunları indir!”

— “Tut şunun ucundan, toparla buraları, temizle!”

Emirler art arda geliyordu. Angarya işler hep ona yaptırılır oldu. Yakup söylenenleri yapıyordu ancak kaba ve emir içeren tavırlardan rahatsızdı. Zamanla ona çok fazla yüklendiklerinden dolayı yetemez hale geldi. Kaslarında ki ağrılar tekrar başlamıştı ve morali de artık yetmiyordu. Yakup daha fazla dayanamadı. Kendisine yapılanları Haksızlık olarak tanımladığında patronu ile görüşüp durumu ona da aktardı. Fakat patron:

— “Her iş yerinde ufak tefek sorunlar olur,” diyerek geçiştirdi.

İlerleyen günlerde bu tavırlara bizzat şahit olmasına rağmen yine de görmezden geldi.

Bu durum Yakup’un onuruna dokunmaya başlamıştı. Sonunda patron şehir dışındayken, sessizce istifasını verip işten ayrıldı.

Yakup’un ayrılışından sonra atölye sessiz bir kargaşaya büründü. İşler aksadı, ortam dağınık bir hâle geldi. “Yakup’un Çay Ocağı” dağıldı, geriye yalnızca tabelası kaldı. Patron hatasını o zaman anladı. Yakup’u arayıp tekrar işe çağırdı ama çok geçti. Çünkü Yakup’un kırılan onuru, geri dönmesine engeldi.

Patron, kendi kendine sormaya başladı:

Neydi bu kaybın sebebi?

İyi bir patron olmak yetmiyordu. Çalışanlar arasındaki sorunlara hâkim olup haklarını teslim etmeliydi. İyi bir gözlemci olmalıydı belki. Küçük görünen olayları basite almadan denetleseydim daha farklı olurdu diyerek iç geçirdi. Çünkü birden fazla kişinin olduğu yerde küçük bir saygısızlık dengeleri alt üst ediyordu.

Arkadaşlarının davranışları Yakup’un kendisini değersiz hissetmesine, becerilerinin, azminin yok sayılma sebebine dönüşmüştü.

İyi bir elemanı kaybetmişti patron. İnsan her yaşta, her konumda öğrenmeliydi .“Azı küçümsemeden, denetlemek gerekirdi.” …