Lahmacun Harcı

Güvenlik kontrolünden geçip, hava alanına giriş yapınca derin bir nefes aldı. Elindeki pasaportu eşine uzatırken; Mersin’deki çocukluk arkadaşını aradı. “Şekerim bizim plan değişti. Almanya’ ya dönüyoruz. Umarım bir sonraki sefere görüşürüz.” dedi. Eşi biletleri değiştirirken o bankonun önündeki koltuğa oturdu. “Ya, biz ne yaşadık böyle?” diye düşünmeye başladı.

Hale, uzun yıllardır Almanya’ da yaşamasına rağmen bir ayağı hep Türkiye’ de olan biriydi. Daha senenin başında, izinlerini bayramlara göre ayarlar, Ramazan ayını, Kurban Bayramı’nı Türkiye’ de geçirmeye gayret ederdi. Yaz tatillerini güneyde geçirdiği gibi, iş temposu azıcık rahatladığında, son dakika da olsa, biletini ayarlar, soluğu memlekette alırdı.

Her bayram yaptığı gibi bu bayram da Adana’ ya uçmuş oradan memleketi olan Mersin’e annesinin yanına geçmişti. Amacı hem biraz dinlenmek hem de ailesiyle birlikte keyifli bir zaman geçirmekti. Ne de olsa; insan baba evinde çocuklar gibi şen olurdu. Kardeşleriyle eski günleri yad etmek, güzel sofralar kurmak, lezzetli yemekler eşliğinde uzun sohbetler etmek ona iyi gelecekti.

Sabahtan kız kardeşini arayıp “Söz verdiğin lahmacun harcını hazırla bakalım, akşama yemeğe sendeyiz.” dedi. Kız kardeşi teklifini kabul etti. Buna memnun olan Hale; “Lahmacun partisi. Oh mis. Şöyle soğanlı, bol yeşillikli.” diye geçirdi içinden. Mersin’e geldiklerinde lahmacun keyfi yapmadan dönmezlerdi.

Ancak kardeşi öğlene doğru arayıp; kızının bayramlığının küçük geldiğini, onu değiştirmek için Adana’ ya gitmesi gerektiğini söyledi. “Abla lahmacun harcını siz hazırlayın. Yemeği de annemlerde yeriz.” dedi.

Hale kardeşine belli etmedi ama buna çok bozuldu. İçinden “Ben kalkayım ta Almanyalardan geleyim, şu kardeşimin yaptığına bak.” diye geçirdi. Sonra; istemeyerek te olsa lahmacun harcını hazırlamaya koyuldu. Fakat çalıştırdığı doğrayıcının kapağı kırıldı, lahmacun harcı etrafa saçıldı. Bunun üzerine annesi komşunun mutfak robotunu getirdi. Aksilik bu ya, komşunun robotunun çalışmayacağı tuttu. Aklına kardeşini aramak geldi. “Hiç olmazsa mutfak robotunu getir de onu kullanalım.” dedi. Kardeşi; vaktinin olmadığını ama kendilerinin eve gidip alabileceklerini söyledi.

İyice sinirlenen Hale, “Sen ne düşüncesiz kardeşsin. Geçerken bıraksan ölür müsün?” diye sesini yükseltti. Bununla da yetinmeyip; eski defterleri açarak, bir iki laf soktu.

Bu esnada; kız kardeşi hoparlörden konuştuğundan, eniştesi bütün söylediklerini duydu. Bu sefer eniştesi araya girerek; “Sen ne edepsiz kadınsın. Eşimle böyle konuşamazsın.” dedi.  

Hale’nin sesini duyan eşi merakla mutfağa geldi. Bacanağının söylediklerini duyunca; “Bizim sizin gibi ailemiz yok. Almanya’ ya dönüyoruz.” diye bir çıkışta o yaptı.

Derken; kaşla göz arasında, ne olduğu anlaşılamadan; bütün bayram programı iptal oldu.

Bayramlarda bazen anlayamadığımız şekilde tatsızlıklar olur. Ya bayram günü ya arifesinde. Ya anne-baba tartışır, ya kardeşlerin arası açılır. Halbuki bayramlar, pürüzlere takılmadan, tadı çıkartılması gereken zamanlardır.   

Tartışmaların sebebi çoğunlukla beklentidir. Beklentinin; değdiği yeri kurutmak gibi bir özelliği vardır.

“Benim istediğim olsun.” “Bana saygı duyulsun.” “Bana anlayış gösterilsin.” dedikçe tam da zıttı olur. Etrafımızdakiler bize beklediğimiz o saygıyı, ilgiyi göstermez. Aksine hoşumuza gitmeyen şeylerin gözümüze gözümüze sokulduğu öyküler yaşarız. 

Aslında saygı olsun, sevgi olsun, bunlar beklenilmez. Aksine; kazanılır ve hak edilir. Bunun yolu da önce vermekten geçer. Saygı mı görmek istiyoruz; önce biz saygı duymalıyız, sevdiklerimizin kararlarına, seçimlerine. Sevilmek mi istiyoruz? Önce biz sevmeliyiz onları; artılarıyla eksileriyle.

İcabında biz vazgeçebilmeliyiz bazı isteklerimizden. Sevdiklerimiz; tercihlerini kendi ihtiyaçlarına göre belirlemek isteyebilir. Biz onları düşünüp, buna fırsat tanıdığımızda, onlar da bizi düşünmeye başlayacaktır. Böylece bayram tadında yaşanması gereken o kıymetli zamanlar, hakikaten bayrama dönüşecektir.