KARADA GÜVENDE MİSİN?

 

“Abla annemi getir, bizde kalsın.”

Nesrin “Yanlış mı duyuyorum?” diye emin olamadı bir an. Çünkü kardeşi daha bu sabah tam tersini söylüyordu.  “Abla anneme söyle bize gelmesin. Bir de onunla uğraşamam” demişti.

Telefon seni dışarı verdiğinden, onda kalan annesi bunu duymuş ve çok üzülmüştü. Annesinin üzüldüğün gören Nesrin hem birkaç gün kalmak hem de annesini bırakmak amacıyla arabayla Bursa’ ya gidiyordu. 

Şaşkınlıkla yanındaki annesine baktı. “Anne, Serkan onlara çağırıyor.” dedi sevgiyle. 

Annesi “Duydum çocuğum. Sen bilirsin.” dedi.

Her ne kadar kırgın olsa da oğlunun sesini duyunca, annesinin sevinçten gözü parlamıştı.

Annesi Türkan Hanım eşiyle Bursa’ da yaşıyordu. Şeker hastası olan babasını pek yalnız bırakmak istemese de çocukları söz konusu olunca, babasını bile bırakır, hemen onların yanına, İstanbul’ a gelirdi.  Erkek kardeşinin boşanma kararı aldığını duyunca; “Ben şu çocukla bir konuşayım. Bir yuva kolay kurulmuyor.” diyerek soluğu İstanbul’ da almıştı.

Bir konuda bir yanlış yapıyorsa; insan içten içe yanlış yaptığını bilir. Kendine veya başkalarına itiraf edemese de bunu bilir. Böyle zamanlarda, kendisine doğruyu-yanlışı söyleyen kişi kimse; o kişiyi yanında istemez. İşte kardeşinin durumu da buydu.

Oysa annesi ona destek olmak istiyor, onu yalnız bırakmak istemiyordu. Boşanacaksa bile; bunu eşine ve çocuklarına haksızlık yapmadan halletmeye yönlendirmek istiyordu.

O gün çok enteresan bir gün olmuştu.

Nesrin olayın iç yüzünü sonradan öğrendi. Meğer son zamanlarda her şeye sinirlenen kardeşi trafikte bir adamla tartışmış. Kardeşi atarlanıp da adamın üzerine yürüyünce adam da kardeşine yumruk atmış. Kaşını patlatmış. Meğer adam eski boksörmüş. Böyle olunca haliyle soluğu karakolda almışlar.

Karakolda tekrar bir dalaşmışlar. Memurlar ikisini zor ayırmış. 

Tam nöbetçi memur bunlara ifadelerini imzalatacakken; karakoldaki herkes birden dona kalmış. Önce birbirlerine bakmışlar. “Benim hissettiğimi, sen de hissediyor musun?” bakışıymış bu.

Ardından o bildiğimiz, tanıdık diyaloglar sıralanmış.   

“Sallanıyoruz.”

“Deprem oluyor. Deprem oluyor.”

“Sakin olun. Panik yok.”

“Herkes dışarı çıksın.”

“Sırayla çıkalım. Bahçeye çıkalım.”

Bahçeye çıkan eski boksör “Çocuklar, çocuklara ulaşamıyorum.” diye fenalaşmış. Fenalaşınca adamı hemen bir banka oturtmuşlar. Kardeşi bir koşu gidip karşıdaki bakkaldan su almış, adama içirmiş. Suyu içince “Benim gitmem lazım.” diyerek bir hışımla kalkmış. Kardeşi “Tamam abi sakin ol.” dese de adamı tutamamış.

Abisi etrafa bakınca, insanların öbek öbek toplandığını görmüş. Kimileri yolun ortasında, kimileri karakolun bahçesinde, kimileri açık otoparkta... Mesaj çekenler, görüşme yapmaya çalışanlar… Korkuyla ağlayanlar… Birbirlerine sarılanlar...  

Derken, iki dakika sonra adam geri gelmiş. Omuzları düşmüş halde “Arabada benzin yok.” demiş.

Kardeşi de “Atla abi benim arabayla gidelim. Ben bırakayım seni.” demiş.

İşte yoldan da onları aramış. “Abla annemi getir, bizde kalsın.”

İnsanların büyük çoğunluğu; verilen nimetlerin kıymetini kaybedince anlar. Yaşıyorken hayatın, hayattayken sevdiklerinin, sağlıklıyken bedenlerinin, yolundayken işlerinin; yaşıyorken çocuklarının.  Ve bize bütün bunları veren yaratıcının. Değerini bilmez, hakkettiği özeni göstermezler. Hepsi değil ama tamamına yakın büyük çoğunluğu…

Bu şuna benzer; gemide fırtınaya tutulunca, "Allah’ım! Fırtınadan kurtulayım; şunları şunları yapacağım. İyi bir insan olacağım. Hayatımı toparlayacağım." deyip, fırtına dinince, bütün bu söylediklerini unutmaya benzer.

Oysa fırtınada başımıza gelecekleri belirleyen şey öncesinde yapıp ettiklerimizdir. Yakalandığımız fırtınayı; hafif mi atlatacağız, yoksa o fırtına bizde ağır hasarlar mı bırakacak; bunu belirleyen hep öncesindeki süreçlerimizdir. Biz öncesinde yeteri kadar, iyi olursak; yaşanılan fırtınada herkes hasar alırken, biz o fırtınayı, korunaklı bir köşkte oturuyormuşuz gibi atlatırız.