İki Kız Kardeş

 

Sevil o gün uyandı ve ilk iş aceleyle annesinin asmış olduğu odasındaki büyük duvar saatine baktı. Saat sabah altıydı. Güneş doğmamış, odasının perdesinden daha ışık girmemişti, belli ki sabah olmamıştı. Yapması gerekenleri düşünerek kendi kendine işlerini sayıyor, bir yandan da yatağını kapatıyordu. Evi temizledi, kahvaltıyı kurdu ve okul için kardeşini uyandırdı. Önce kardeşini okula bırakacak sonra da kendi okula yetişecekti. Sevil doktor olmak istiyordu ama ailesi “Başkalarının hastalığıyla mı uğraşacaksın? Hem yıllarca okuyacaksın. Diş hekimliği tam sana göre bir meslek. Rahat edersin.” diyordu. Ama Sevil’in hayali doktor olmaktı, puanı da epey yüksekti. İstanbul’da bir devlet okulunda okuyabilmek için çok çalışmalıydı. Aklında bu düşüncelerle okulun yolunu tuttu.

Sevil bir yandan da kardeşini düşünüyordu. Küçük kardeşi Figen okuldan çok rahatsızdı ve her sabah gitmemek için karnının ağrıdığını, hasta olduğunu söylüyordu. Öğlenleri de okul revirinden annesine telefon açıp “başım ağrıyor hastayım, beni okuldan alır mısınız?” diyordu. Okulda bir probleminin olduğu belliydi. Her sabah zorla ablası onu yataktan çıkarıyor, annesi üzerini giydiriyor, ablası kahvaltısını hazırlıyordu. Daha iki gün önce annesi okula gitmişti ve Figen’in okuma yazmayı öğrenmede arkadaşlarından çok geride kaldığını öğrenmişti, sıkıntısı bundandı. Bundan sonra evde tüm aile bireyleri Figen’in derslerini yapabilmesi için sırayla ona yardımcı olmaya karar verdiler. Fakat Figen anlamak istemiyor ve sıkılıyordu. Sevil kardeşine karşı çok merhametli ve sabırlıydı, onu anlar ve iyi geçinirlerdi.

Gel zaman git zaman, bir okul yılının daha sonuna geldiler. Sevil’in üniversite sınav sonuçları açıklanmıştı ama çok çalışmasına rağmen istediği bölümü tutturamamıştı. İstediği şey belliydi, çok çalışmıştı ve bir sene daha çalışabilir, tekrar sınava girebilirdi. Puanının diş hekimliğini tuttuğunu gören ailesi “biz yazalım tercihimizi yapalım, gelmezse tekrar hazırlanırsın” diyerek son dakika diş hekimliğini yazdılar ama Sevil “yazmayın, ya gelirse, ben bu bölümü okuyamam ve bu mesleği yapamam” diyordu.

İnsan bu hayatta seçimlerinin sonuçlarını yaşar. O bölümü okuması gereken kimse, seçimi yapması gereken de odur. O mesleği yapacak olan kimse, seçmesi gereken de o dur. Yani kısaca “sorumluluk kimdeyse yetki ondadır.”

Sevil’in sonuçları açıklanmıştı ve ailesi Sevil’le gurur duyuyorlardı. “Sen okula başla, beğenmezsen, notlarını yüksek tutar yatay geçiş yaparsın.” diyerek, Sevil’in kaydını yaptılar.

Sorumluluk alan kişiye yetki vermezsek onu mazlum konumuna sokmuş oluruz.

Sıra Figen’in kaydına gelmişti. Figen’in öğrenme güçlüğüne çözüm olarak ailesi Figen’i özel bir okulda okutmaya karar verdiler. Belki eğitimi ve çocuklara ilgisi daha fazla olan bir okulda dersleri daha iyi olabilir diye düşündüler. Okullar arası fiyatlar çok farklıydı ve Figen’in bundan haberi yoktu. Okullar dolaşıldı ve Figen’in istediği okula kaydı yapıldı.

Figen yüzmeyi çok severdi ve içinde kocaman renkli bir havuz olan okul onun çok ilgisini çekmişti. Okulu gezerken, havuza ne sıklıkla girebileceğini soruyor, havuz hakkında sorular sorup duruyordu. Bu okul için çok heyecanlanmıştı. Tercihini yaparken kantindeki atıştırmalıklara ve oyun parkına da bakmıştı. Ailesi bunun farkındaydı ama her sabah zorla okula göndermekten bıkmışlardı. Belki istediği okul olursa severek gider diye ümit ediyorlardı.

Özel bir okula gidebilmenin sorumluluğu nedir? Elbette ücreti. Yani özel okul konusunda sorumluluk Figen’in babasındaydı ama yine de tercihi Figen yapmıştı. Oysa sorumluluğu alan yetkiye sahip olmalı değil miydi? İyi bir eğitim alsın isteyerek yazdırdıkları özel okulda, eğitimine bakamadan kayıtlarını yapmışlardı.

Peki ya sorumluluğu olmayana yetki verirsem ne olur?