İyilerin Yolculuğu

 

Bu öykü iyilerin öyküsü …
Nasıl iyi olurumun öyküsü…
Veya daha iyi nasıl olurumun öyküsü…

İyi ve kötü mücadelesi dünya var olduğundan beri devam ediyor. İyilik, toplumun dilinde süre gelen bir kelimeydi çoğu zaman. Adına kitaplar yazılmıştı. Şiirler söylenmişti. Günde belkide en çok söylenen bir kelimeydi.

“Senin iyiliğini istiyorum…”

“Ne yaptıysam iyiliğin için yaptım…”

“Oğlum, bu  dünyada iyi olmayacaksın…”

“İnsana iyilik yaramıyor…”

“İyiliğini istedim bak nerelere  vardı…” 

Gibi yüzlerce cümle sarf ediyor insanoğlu. Bu cümleleri sarf ederken farkında bile olmadan. Peki insan iyi olduğunu yada iyilik yapıldığını nasıl anlar. İyiliği nasıl ölçer. Çünkü iki kardeş bile anlaşamadığında, birini dinlediğinde “İyiliğini düşünmüş” diyorsun. Ama diğerini dinlediğinde “Bu da onun iyiliğini düşünüyor” diyorsun. Kardeşinin bile iyiliğini tanımlayamazsan nasıl çıkar insan bu karmaşadan. 

Yıllar önce köyün birinde üç kardeş yaşarmış. Üç kardeşten ikisi sürekli kavga ederlermiş. Üçünçü küçük kardeş te bu ikisinin arasında kalır ne yapacağını bilemezmiş. Birgün onu dinler “Aaa haklısın” dermiş. Diğer gün öbür kardeşi dinler. “Bak hiç böyle bilmezdim haklısın.” dermiş. Günler haftalar geçtikçe, buna bir çözüm aramaya karar vermiş. “Hangisi gerçekten iyi düşünüyor acaba?” diye düşüncelere dalmış.  Ona göre biri iyi olmalıymış. Ama dinledikçe daha da işin içinden çıkamaz olmuş. Ve buna bir çare bulmak için bir yolculuğa çıkmaya karar vermiş. “İyi nedir ve kime iyi denilir” diye.

Bu yolculuğun amacı dünyada iyi olanları bulmak ve bunların iyiliklerinin ölçüsü formüllerini öğrenmekmiş. Yola çıkalı 45 dakika olmuş ki, bir kişi yanına gelmiş. “Kardeşim nereye gidiyorsun, ben de seninle yürüyebilirmiyim?” demiş. Küçük kardeşe bu tuhaf gelmiş. Ve “Tabi yürüyebilirsin.” demiş.İki kişi yürümeye başlamışlar. Tabi yürürken sohbet ederlerken zaman hızla ilerlemeye başlamış. 1 saat sonra yollarına bir kişi daha çıkmış ve o da merakla bu yolculuğa katılmaya karar vermiş. Bu sefer üçü birlikte yola devam etmişler. Küçük kardeş bir sağındaki adamı dinliyor. Bazende solundakini dinliyormuş. Aslında çoğu zaman birbirine çok zıt konuşmaları olsa da “İnsandır canım dinlemek lazım.” demeye başlamış. Yol ilerledikçe daha detayda öykülerini dinlemeye başlamış. Öykülerini dinledikçe merakı artmış. Gideceği yol üç günlükken, günün yarısına gelmiş olmalarına  rağmen 3 saat yol alabilmişler.  Üç arkadaş bir yerde  konaklamışlar. Küçük kardeş yalnız kaldığı bir zamanda “Neden yolum uzadı?” diye düşünmeye başlamış. Düşündükçe amacını hatırlamış. Amacını hatırladıkça tanıştığı bu kişilerin kardeşlerine çok benzediğini fark etmiş. Yapbozun en önemli parçasını bulduğuna sevinip hızla bitirmek isteyen insan gibi, zihninde kareler oturmaya başlamış. Ama bu yolculuğu bitirmeden erken konuşmak istemiyormuş. Konakladıkları yerden çıkan üç kişi yola devam etmişler.

Küçük kardeş yol boyu bir sağındakine bir solundakine soru sormuş. Birine zulmü, birine kıskançlığı sormuş.

Sağındaki arkadaş “Ben  bir yerde zulüm varsa bu duruma müdahale edilmemesini anlayamam” demiş.

Solundaki arkadaşsa “Benim  kıskançlığa tahammülüm yoktur. Kıskançlığa da bir anlam veremem.” demiş.

Sonra bir köye varmışlar. Köy halkı bunları çok güzel ikramlamış. Yemişler içmişler, tam gidecekleri sırada  zalim bir eşkiya  köyü basmış. Ve köyün  bilirkişisine, herkesten bir miktar para almasını, yarın da ondan almaya geleceğini söylemiş. Herkesi korkutarak uzaklaşmış. Tabi köylünün çoğu korkarak evlerinden para getirmiş. Bu arada bizim sağdaki arkadaş “Burayı terk etmeyelim insanlara zulüm karşısında direnmeyi ve güçlenmeleri gerektiğini söyleyelim. Hatta bunun için burada birkaç gün kalalım.” demiş.  Solundaki arkadaşsa “Saçmalama bizimle ilgili bir süreç değil. Bence hemen burayı terk etmeliyiz.” demiş. Küçük kardeşse “Orada kalıp birgün de olsa onları bu konuda bilinçlendirelim, İhtiyaçlarını soralım.” demiş. Köy halkıyla konuştukça, köy halkının kaygısı ve korkusu yavaş yavaş gitmiş. Ve “Ne yapabiliriz?” diye düşünmeye bile başlamışlar. Eşkıya geldiğinde köylünün erkekleri cesur bir şekilde eşkiyayı bertaraf etmişler.  Üç arkadaşsa sabahın ilk ışıklarıyla destek oldukları köyden uzaklaşmışlar.

Sonra yolculuklarına devam etmişler. 3 saat sonra ormanlık bir alandan geçerlerken dinlenmeye karar vermişler. Sağındaki, solundaki   ve küçük  kardeş  çantalarından köylünün verdiği yiyecekleri çıkarmışlar. Sağındaki adam ve küçük kardeşin  çantasında bir kese altın ve bir not çıkmış. Notta;

“Bize unuttuğumuz gerçeği hatırlattınız bu sizin hakkınız teşekkür ediyoruz” diye yazıyormuş.

Solundaki adam da bir kese olmadığını görünce sinirlenmeye başlamış. Bu konu onu çok rahatsız etmekle kalmamış. “Bu sizin hakkınız değil. Sizin onlara yaptığınız bu davranış çok anlamsızdı.” demeye başlamış. Sağındaki arkadaş ve küçük kardeş birbirlerine bakıp şaşırmışlar. Ve küçük kardeş;

“Onlar bizi doyurarak bir iyilik yaptı. Biz ise onların ruhunu doyurarak daha üst bir iyilik yapmaya çalıştık. Ve zulüm karşısında yapılması gerekenleri onlara hatırlattık. Onlar ‘bu iyiliğin bir karşılığı olmalıydı’ diye bize başka bir iyilik yaptılar.  Bu iyi ile daha iyinin yarışıydı. Oysa sen bir iyiliğe engel olmaya çalıştın. Sonra bu da yetmedi, bir iyiliği kıskanarak bir kötülüğü ortaya koydun. İşte bu noktada bizim senle yollarımız ayrıştı.” demiş.

Bizler çoğu zaman iyi olduğumuzu söyleriz. Güzel ve süslü kelimeler kullanırız. İşte bazen hayat bize soru yöneltir.

“İyi olduğunun ispatı nedir.”