Çalış, Tüket, Tekrarla

Alarm çalıyor, sabahın ilk ışıklarından önce uyanıyorum. Daha gözlerimi tam açamadan, elimde spor çantasıyla kapıya fırlıyorum. Spor salonuna gidiyorum; herkes koşu bandında aynı tempoda… Sanki gizli bir maraton var ama kimse birinciyi bilmiyor. Bir saat boyunca ter döküyorum, motive görünüyorum ama aslında zihnim çoktan plazanın toplantı odalarına hazırlanıyor. Dört kişilik işi tek başıma yapıyor, yüksek rakamlı maaşlar alıyorum ve buna “kurumsal hayat” diyorum.

Sonra plazanın bilmem kaçıncı katındaki ofise çıkıyorum. Manzara şahane! Ama camları açılmayan bir odada, şehrin havasını bile içime çekemiyorum. Akvaryumdaki balık gibi sıkışıp kalıyorum. Elimde yeni çekilmiş kahvemle etrafı selamlıyor, bir iki sohbet eşliğinde güne başlıyorum. Ajandamda boş gün yok. Her sabah yetmezmiş gibi, her akşam da bir yere yetişiyorum. Sabah işe, iş çıkışı da dinlenmek için değil, gün içinde dağılan kafamı iyice dağıtmak için başka programlara koşuyorum.

Ya aslında kafamı dağıtmaktan çok, toplamaya ihtiyacım varsa? Neyse, en iyisi bu konuya şimdi hiç girmeyeyim. Çünkü o başlı başına ayrı bir yazının konusu olacak kadar derin. Tadım iyice kaçmasın.

İş çıkışı gideceğim mekânların rezervasyonlarını haftalar önceden yaptırmam gerekiyor. Param olsa bile “Canım bugün şunu çekti” diyerek bir lokantaya gidemiyorum. Rezervasyon almayanların kapısında ise kar, kış, kıyamette sokak sobalarının altında burnum donarak sıra bekliyorum. Ve buna “hayatımı yaşıyorum” diyebiliyorum.

Sağım solum insan dolu. Ayrıca inanılmaz bir şekilde planlıyım da...

Rutinlerim

Sonra olmazsa olmaz! Rutinlerim var:

·         Cuma akşamları lise arkadaşlarımla buluşma,

·         Pazartesi akşamları hafta sonu çok kaçırdığım için kapanana kadar spor salonunda kalma,

·         Perşembe akşamları vizyona yeni gelen filmlerin ilk gösterimi için gece yarısı seansı,

·         Cumartesi günleri kulüp,

·         Pazarları aile kahvaltısı…

Koşturmacanın adına “yaşam tarzı”, tüketimin adına “özgürlük” diyorum. Peki, gerçekten yaşamak bu mu?

Biri bana gerçekten merak ettiğinden değil, sadece alışkanlıktan “Nasıl gidiyor?” diye sorduğunda cevabım hep aynı oluyor: “Koşturuyoruz.” Kimse konuyu uzatmıyor. Soran da sormuş olmak için soruyor, ben de üstünkörü cevaplıyorum. Kısa molaların sahte konuşmaları…

Arada şehirde bir davet, organizasyon, konser veya açılış olursa zaten biletler geliyor. Bir şekilde haberdar oluyorum. Yaz aylarında Perşembe ve pazar günleri popüler sahil kasabalarına kaçıyorum. Her kış nerede, kiminle kayağa gideceğim belli. Yazın ne kadarı nerede geçecek belli… Tatil planları, şehirden kaçışlar, hafta sonları doldurulmuş takvimler…

Kısır Bir Döngü

Pahalı ayakkabılar alabiliyor, çantalar ve saatler için sıraya girebiliyorum. Yeni sezon vitrinlerinde gördüğüm parçalar sanki bir ödül gibi. Bir şeyler satın aldıkça, o günün yorgunluğunu “telafi etmiş” hissediyorum. Geziyorum, eğleniyorum, dışarıdan bakınca “yaşıyor” gibiyim.

Ama aslında tek yaptığım daha çok çalışıp daha çok tüketmek değil mi?

Sürekli çalış, daha çok tüket ve sonra yeniden başa dön.

Bu “Hayatı yaşamak mı?” yoksa sadece iyi pazarlanmış bir hayatı tüketmek mi?

Siz ne düşünüyorsunuz?