SORUN FARKLI OLMAK MI? YOKSA BU FARKLILIKLARIN SEBEBİNİ BİLMEMEK Mİ?

 

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak köylerden birinde, iri mi iri, heybetli mi heybetli, rengarenk kuyruklu, kıpkırmızı ibikli, bir horoz ailesi yaşarmış…

-Hay Allah, yine masal bitmeden uyuyakaldı…

Elif’le, Ahmet, birbirlerini çok sevdikleri için dört yıl önce yıldırım nikahıyla evlenme kararı almışlardı. Ailelerinin de onayını alarak hemen evlenmişlerdi. Her konuda hızlı olmaları sebebiyle, hemen çocukları da olmuştu.

Nergis doğduğunda yumuk elli, kırmızı yanakları, siyah saçlı, buruşuk yüzlü bir çocuktu. Her şeyleri hızlı ve acele olduğu gibi doğumu da acele olmuştu. Öyle ki marketten iki kilo portakal alıp gelene kadar doğmuştu. Beş dakikalık sancıyla, normal doğuma girmiş ve kızını dünyaya getirmişti. Sekiz aylık doğmasına rağmen sağlıklı bir bebekti.

Elif’in doğumuna gelen kayınvalidesi; “Kundak çirkini, mahalle güzeli olur” demişti. Daha önce bu cümleyi duymayan Elif; “Ne yani benim bebeğimi beğenmedi her halde…” diye içinden geçerdi. Ne de olsa kuzguna yavrusu güzel görünürmüş.

Elif, nergis çiçeğini çok sevdiği için kızı da büyüyünce çiçekler kadar güzel olsun diye, bu ismi koymuştu. Gerçekten de Nergis, gün geçtikçe pamuk gibi beyazlaşıyor, koyu renk saçları, kumrala dönüyor, simsiyah gözleriyle, boncuk boncuk bakıyordu.

Gel gelelim Nergis, Elif’in ailesinde gördüğü hiçbir çocuğa benzemiyordu. Elif ne kadar hareketli ve hızlıysa, Nergis de bir o kadar yavaş ve ağırdı. Bıraktığı yerde saatlerce kalkmadan oturabiliyordu. Sevdiği bir oyuncakla tek başına oynuyor, hatta uyku zamanı okuduğu masalın sonu gelmeden uyuyakalıyordu. Uyanınca da yatağında ses çıkarmadan annesini bekliyordu. Aslında her annenin sahip olmak istediği bir bebek olsa da annesi çok hareketli olduğu için kızının çok farklı olduğunu düşünüyordu.  

Elif kızını her gün gözlemliyor ve daha da endişelenmeye başlıyordu. Bu sakinlik onu endişelendiriyordu.  

Bir büyüğüne danışması gerektiğini düşündü. Doğumunda kayınvalidesinin söylediği söze çok kırılsa da yıllar sonra kırmak için söylemediğini fark etti. Büyüklerin daha çok yaşanmışlığı olduğundan, daha deneyimli olduklarını anlamıştı. Kayınvalidesi farklı bir şehirde yaşıyordu. Yüz yüze pek görüşemeseler de haftada iki üç kez telefonla konuşurlardı. Elif her zamanki gibi kayınvalidesini aradı ama bu sefer sesi çok telaşlı geliyordu. Nimet hanımın insanlarla olan ilişkileri çok güçlü ve algılaması da çok iyi olduğu için;

-Benim gelinimin ne derdi varmış? Diye sordu. Elif sadece hatır sormuştu daha konuyu bile açmamıştı. Bu duruma şaşırarak doğru kişiyi aradığına ikna oldu ve anlatmaya başladı. Nimet hanım gülen ses tonuyla hemen karşılık verdi.

-Bak Elifcim seni anlıyorum, ilk defa çocuk yetiştirdiğin için de çok haklısın. Ama her insan aynı olmaz. Herkesin farklı huyu ve karakteri var. Mesela çiçekleri düşün. Hepsinin rengi, boyu, ihtiyacı, ömrü aynı mı? Menekşeler kısa boyludur. Haftada iki kez su versen yeter. Üzeri hep çiçeklidir. Kaktüsler dikenlidir, çok fazla su istemezler. Genellikle, yılda bir kez çiçek açarlar. Mum çiçeği çok güzel kokar. Ama dalını ellersen, küsüp uzun bir süre uzamaz. Sarmaşıklar tutunacak bir yer bulsun yeter, kessen de koparsan da yine uzamaya devam ederler.

Karşılaştığımız her şey bizden farklıdır ve bize mesaj verir. Onlardan öğrenmemiz, hayatımıza katmamız gereken şeyler vardır. Aslında hayat hep bize mesaj verir. Bazen hızlan der. Bazen yavaşla, bazen de dengede kal der. Bunu da direk söylemez, dolaylı olarak iletir. Bir çiçekle, bir yaşanmışlıkla, bir öyküyle, bir çocukla…

Sana bir önerim olacak. Bizim doğuştan gelen farklılıklarımızı anlatan bir seminer var. Ona katılmaya ne dersin?