İNSAN KENDİNE AYNA TUTARMIŞ MEĞER

 

Bir yandan hazırlanıyor bir yandan da söyleniyordu. “Dönem bitmeden hoca mı değişirmiş canım?” dedi öfkeyle. Küçücük çocuk bunlar zaten okula zor uyum sağladılar. Bir de şimdi yeni öğretmene alışmaya çalışacaklar. Ama çaresiz durumu kabul etti. Gidip görelim bakalım yeni öğretmeni belki eskisinden iyidir. Ama ne demişler? “Gelen gideni aratır.” Kafasında deli sorular ile okulun yolunu tuttu. 

Bu yıl üçüncü sınıfa geçmişti Melek. Annesinin bütün planları ona göre yapılırdı. Her şey onun etrafında dönerdi. Kıymetlisiydi tüm ailenin. Bir dediği iki edilmezdi.   Yazın sıcak oluyor diye salonun ortasına şişme havuz bile kurmuştu annesi. “Yeter ki o mutlu olsun” derdi. Tırnağına taş değse yeri göğü inletirdi.

Sınıfa girer girmez yeni gelen öğretmene kendisini tanıttı. Gayet sevimli güler yüzlü tavırları vardı. Fakat kısa zamanda öğretmen hanım gerçeği anlamıştı. Güler yüzün arkasındaki niyeti, evdeki gibi sınıftaki hâkimiyetini kaybetmemek içindi.

Annesi; Melek’in okuldaki tüm sürecine müdahale ederdi. Öğretmeni kontrol altına almaya çalışırdı. Kızı için imtiyazlı davranılmasını isterdi. O kadar kontrolcüydü ki telefonda veli grubunu o kurdu ve yöneticisi oldu. Tüm bilgiler ondan geçmeliydi. Canını sıkan bir şey olduğu zaman konuşurken kabalaşabiliyordu. Hatta bir keresinde kimse ne olduğunu anlamadan bir şeye öfkelenip kendi kendine grubu kapattı. Sonra kendi kendine tekrar açtı. Bu dengesiz davranışları ve konuşmaları hayatının her alanına yayılmıştı. Ve Meleğin de kendisini özel bir çocuk olduğuna ikna etmişti. Annesini rol model alıyor bu arkadaşları ile ilişkilerine yansıyordu. Aile içinde her istediği yapılan Melek okuldaki arkadaşlarından da aynı şekilde ilgi görmek istiyordu. Kendisini arkadaşlarından farklı ve üstün görmeye başlamıştı. Onun istediği oyun oynanmadığı zaman huzursuzluk çıkartıyordu. Şımarık tavırları arkadaşları tarafından hoş karşılanmıyordu. En ufak bir problemde gidip annesine şikâyet ediyordu. 

Bir gün melek ağlayarak eve geldi annesine hiçbir arkadaşının onunla oynamak istemediğini söyledi. Yalnız kalmıştı, en değerli varlığı dışlanıyordu. Ve onun eli kolu bağlanmıştı. Meleğini öyle görünce içi o kadar acıdı ki... Okula gidip çocuklara kızmak istedi. Okula gidip çocukları zorla oynatamazdı ya... Kendisine göre mükemmel bir çocuk yetiştirmişti oysaki... Nasıl olur da Onunla oynamak istemezlerdi!  Çaresiz kızının gözyaşlarını sildi. “Tamam kızım ben yarın olsun öğretmenle konuşurum” dedi.

Sabah erkenden uyandı, zaten pek de uyuyamamıştı. Biraz öfkeli biraz endişeli şekilde evden çıktı. Okula geldiğinde henüz ders başlamamıştı öğretmen hanımla görüşmek istediğini söyledi.

Melek’in öğretmeni bu kadar erken saatte gelmesine şaşırmadı. Çünkü zamansız mesaj atmaları ve aramalarına alışkındı.

Neslihan bir çırpıda derdini anlattı.

Öğretmen hanım tecrübelerine dayanarak Neslihan’la açık konuşması gerektiğini fark etti.

“Neslihan Hanım size bir soru sormak istiyorum. Siz güçlü bir kadınsınız değil mi? Peki sizi bu şekilde güçlü bir kadın olmaya iten şey neydi? Hayatınız boyunca yaptığınız hangi davranışlar sizi böylesine marifetli hale getirdi? Sorumluluklarını bilen bir insan haline nasıl geldiniz?”

Odada bir sessizlik oldu… Neslihan bu sorular karşısında derin bir sessizliğe daldı. Daha önce hiç kendisi ile ilgili böyle şeyler düşünmemişti.

Öğretmen Hanım sessizliği bozdu;

“Her birey kendi hayatından sorumludur dolayısıyla yetkili kişi de kendisidir. 23 yıllık meslek hayatımda çok çocuk gördüm bunlar arasında hayatta en güçlü olanları aileleri tarafından problemlerini kendi kendilerine çözmesi konusunda teşvik edilenlerdi. Okulda olup bitenleri şikâyet ettiğinde hemen ona çözümü sunmak yerine; bu problemi nasıl çözmeyi düşünüyorsun? Diyerek onu hayata hazırlamak. Sorumluluğu kime veriyorsanız yetkili kişi de o olmalıdır. Bizler çocuklarımıza tüm yetkileri verip sorumluluk vermiyoruz. Oysa olması gereken sorumluluk sahibi bireyler yetiştirmek. Destek vermemiz gereken özel durumlarda da yanlarında olmalıyız fakat kararınca. Onlara özgüvenlerini hatırlatacak kadar belki de. Bilmem anlatabildim mi Neslihan Hanım? Eğer hayata karşı güçsüz, problemlerini çözemeyen, en ufak sarsıntıda hemen çözüm için başkalarına muhtaç olan bir çocuk dizayn etmek istiyorsan böyle devam edebilirsin. Ben bunu tavsiye etmem.”

Söylenecek çok şey vardı fakat ders zili çalmıştı. Öğretmen hanım ayağa kalktı ve son olarak Neslihan’a dönüp şefkatli bir bakışla;

“Yine de seçim sizin, ben sadece yol göstericiyim.” Dedi.

Kısık bir sesle “anladım” diyebildi sadece. Çıkarken okul bahçesindeki banka oturdu, bedenini taşıyamayacak kadar ağır hissetti. Kendi hayatı gözünün önünden geçti bir de kızınınkini düşündü. Bu konuşma onu kendine getirmişti.  Çok mu abartmıştı her şeyi? Aslında iyilik yaptığını düşünerek çok mu zarar veriyordu kızına? İçinin acıdığını hissetti. Hani olur ya çok kızdığın ya da nefret ettiğin biri öldüğünde içindeki o hisler de onunla mezara girer. İşte şu an hissettiği tam olarak bu duyguydu. Hiç bitmeyecek gibi gelen o öfkesi bir anda kayboldu.

“Meğerse; insan yetiştirdiği çocukta kendisine ayna tutuyormuş. Şimdi anladım her şeyi.” Dedi ve bambaşka bir Neslihan olarak okul kapısından çıkıp gitti.