30 Yılımı Verdim

 

Omuzlarının biraz altındaki saçları, hafif kıvrımlı bir şekil almıştı. Gözleri hala canlı canlı bakıyordu. Simsiyah ve iri gözleri geçen yıllara rağmen hiç değişmemişti. Ama göz kenarları artık yılların izleri ile kırışmıştı. Güzel bir kadındı Rüya. Gençliğinde, okul hayatı boyunca çok erkeğin gönlüne bir dokunmuştu.

Babasının rıza verip, biraz da ısrarla tavsiye ettiği delikanlı ile bir yol çizmeyi kabul etmişti. Ne de olsa baba tavsiyesiydi. Onu seven bir baba, herhalde “onun mutluluğunu düşünmüş ve öyle tavsiye etmiştir”, diye inanmıştı. Gönlünden geçenlere göre değil, mantıklı bir düşünceye göre hayatının en önemli kararlarından birini vermişti.

Evlenmişti Arda ile. Onu tanıyamadan olup bitmişti hızlıca her şey. Rüya, aldığı terbiye ve ahlak anlayışı ile iyi bir eş olmaya çalışmıştı. Arda çalışıyor ve çalışıyordu. Kendi işini kurmuştu. Yavaş yavaş ve ufak adımlarla hep ileriyi hedeflemişti. Hedefine de ulaşmıştı. İşlerini çocukların dünyaya gelmesine paralel büyütmeye başlamıştı. Büyüdükçe kazançları artmış ve hayatları da değişmeye başlamıştı.

Sadelik ve temel prensiplerle dolu hayatları bambaşka bir yöne doğru gidiyordu. Önce kılık kıyafetleri, sonra gezdikleri yerler değişmişti. Bir süre sonra işyerine sığamadığından yepyeni bir binaya taşınmıştı Arda. Bu arada ekipler kuruyor ve şirketini genişletiyordu. Büyüme ve kazanma hırsı hiç bitmemişti. Çok çalışma mesaileri de hiç azalmıyordu. Rüya çoğu akşam sofrasını hazırlayıp yalnız başına yemek yemek zorunda kalıyordu.

Evler, arabalar ve onları kapsayan somut her şey değişmeye ve çok güzel olmaya başlamıştı. Kullandıkları bir çatal bile artık ya bir tasarım ya da güçlü bir markaydı. Arda, somut güçleri olan bir adam olmuştu. Rüya bu değişimler içerisinden geçerken sevinmeli mi üzülmeli mi çözemiyordu. Dış dünyasındaki her şey güzelleşiyordu ancak hayatı da güzelleşiyor muydu anlayamıyordu. Ara ara derin düşüncelere dalıyordu. Evlerini daha büyük bir evle değiştireceklerdi. Yine daha büyük ve daha güzeli ile. Arda ile olan bağı aynı şekilde büyüyüp güzelleşmiyordu. Aksine azala azala incelen bir bağ olmuştu. Koptu kopacak durumdaydı.

Eve gelmekte zorlanan bir eşi vardı artık. Önceden ara sıra olan durum son zamanlarda genel ahvali olmuştu. Her akşam aynı hüzünle yatağına giriyordu. Kurulup yalnız beklenen sofralardan, yalnız kalınan gecelere dönüşmüştü. Artık şüphe dolu bekleyişler dönemine girmişti. Nadir karşılaşmaları olduğunda ise hesap sormalar ve bitmeyen tartışmalar ile geçiyordu. Büyüyen ev duvarları tartışmalara şahit olabilmişti sadece. Rüya her geçen gün kendi yalnızlığı ile içine dönüyordu. Mutsuz bir moda bürünmüştü. Tek yüzünün güldüğü konu çocuklarıydı.

Ancak her evlilikte olduğu gibi eşler arasında olan problemler çocuklara da yansıyordu.

Yıllar yalnızlık hissiyatı ile akıp gitmişti. Çocuklar da büyümüştü. “Ayrılmalı mı ayrılmamalı mı” diye karar verememek, hayatından çok fazla çalmıştı.

Bir gün otuz yıllık evliliğinde ne kadar az süre yüzünün güldüğünü fark ettiğinde, daha fazla böyle devam edemeyeceğine karar verdi. Akıp geçen zaman içerisinde elini uzatıp veremediği kararı verdi. Karar verdi ama acısıyla yıllar geçmek bilmedi. Her gün “Ben sana otuz yılımı verdim” deyip durdu.

Rüya gerçekten bir otuz yıl vermişti ömründen. Belki ömür yarısıydı, belki fazlasıydı. Ancak kimse ona bekle dememişti, kimse ona sabret bile dememişti, kimse ona farklı davran veya tepkilerini değiştir de dememişti. Onu durduran ne olmuştu? Veya değişmesini engelleyen?

Bazen insanlar cesaretlerini,

Bazen insanlar sabırlarını,

Bazen insanlar güçlerini,

Çoğu zaman da sevgilerini,

Yanlış yerlerde harcadıklarından, doğru yerde kullanma haklarını kaybederler. Kaybedilen şey bir türlü gelemeyince, yılların kararsızlıkla akıp gitmesi farz olur. O zaman “Ben ona otuz yılımı verdim” kaçınılmaz bir son olur.