GERÇEKLER GÖRÜNDÜĞÜ GİBİ DEĞİL, BİRAZ DAHA YAKINDAN BAKAR MISIN?

 

Sonbahar serinliği tatlı tatlı yüzüne vururken, bu serinlikte bile yine koşuşturmaktan terlemeyi başarmıştı Emel. İş çıkışı markete uğrayıp evin eksiklerini alacaktı. Kuzenleri akşam çaya gelmek için haber vermişlerdi. Çayın yanına ikramlık bir şeyler yapmak için reyonlar arasında gezerek alacağı malzemeleri seçmeye çalışıyordu. Her zaman olduğu gibi yine çok acelesi vardı.  Sürekli kullandığı bir ürünü reyonda bulamayınca reyon görevlisine seslenerek yardım istedi.

-“Beyefendi bakar mısınız? Reyonda bezelyeyi bulamıyorum da bana yardımcı olabilir misiniz?”

-“Tabi efendim hemen sağ tarafınızdaki reyonda.” dedi.

Emel, sağ tarafındaki reyona dönerek raflara baktı ama aradığı ürünü göremedi.

Çekinerek tekrardan reyon görevlisinden yardım istedi.

-“Şeeey bakar mısınız bey efendi, ben bulamadım da siz bir baksanız.”

-“Hemen sağ kolunuzun tarafında. Salça kutularının yanında hanımefendi.” diyerek daha belirgin bir şekilde tarif etmişti ama Emel hâlâ göremiyordu.

Bulamadığını gören görevli, reyona gelerek ürünü raftan aldı ve “Buyurun” diyerek paketi uzattı.

Emel’in ağzı açık kalmış çok şaşırmıştı...

-“Gerçekten inanamıyorum resmen gözümün önündeymiş, göremedim. Ama bu ürün kavanozda satılıyorda şimdi pakete konulmuş o yüzden göremedim.” deyince,

Görevli “Reyonlarda ürünlerin içerik etiketleri var. Oraya bakarsanız bulabilirsiniz.” dedi.

Bu açıklamadan sonra Emel, elindeki bezelye paketine bakarak;

“Evet ya ben hep böyleyim. Niye böyleyim yaaaa?” diye söylenerek marketten çıktı. Bu davranışı aklına takılmıştı.

Yol boyunca bunu düşündü. Aklına geçen gün aldığı yanlış ilaç geldi. Doktorun verdiği ilaçları eczaneden almıştı. İlaç kutusunun üzerinde ilacın suda çözüldüğü yazıyor diye “Bu mide koruyucu.” herhâlde diyerek, ağrı kesici yerine başka bir ilaç almıştı. “Çok şükür ki erken fark ettim de kötü bir şey olmadı. Prospektüs diye bir şey var. Neden açıp içeriğine bakmıyorum bilmiyorum ki. Bundan sonra buna dikkat etmeye çalışacağım.” dedi.

Hayatta her şey, her şeyle ilişkili.

İnsan bu hayatta olaylara biçimsel baktığı kadar, içeriksel olarak ta bakabilmeli. Çünkü bazen biçimsel olarak baktığımız yerde asıl gerekli olan; o şeyin içeriği olabilir. Hatta hayati durum dahi arz edebilir. Olaylara içeriksel olarak bakabildiğimizde; fayda-zarar ayrıştırmasını daha iyi yapmaya başlıyoruz.

İlişkilerde de problem yaşamamak için, biçimden çok içeriksel algılamak gerekiyor.

Mesela arkadaşımın selam vermeden önümden geçmesine “Beni görmezden geldi.” diyorum. Halbuki detaya baktığımda, acelesinden beni görmediğini anlıyorum.

Kuzenimi sosyal medyada aktif görüyorum. Konuşmak için arıyorum ama telefona cevap vermiyor. “Sosyal medyada geziyor ama benim telefonuma cevap vermiyor.” diyorum. Halbuki sosyal medyada gezerken uyuyakalmış olduğunu öğreniyorum.

Bir komşumu kahveye davet ediyorum. Hasta olduğunu gelemeyeceğini söylüyor. Dışarı çıktığımda arabayla geçerken cadde de görüyorum. “Ben çağırdım ‘hastayım’ dedi ama bak gezmeye çıkmış.” Diyorum. Ama doktora gittiğini öğreniyorum.

Ağabeyimle doktora gidiyorum. Doktor ağabeyime “Eşinizin montunu alır mısınız.” diyor.

Okula beslenme getirmeyen öğrenci için, “Çok ilgisiz bir annesi var.” diyorum. Annesinin hastanede yattığını öğreniyorum.

Biçimsel olarak baktığımız her olayda; içeriksel olarak bilgi elde etmek için soru sormalıyız.

Soru soran güçlüdür…

Arkadaşıma “Sen bu ara ne kadar kilo almışsın.”  diyorum. Arkadaşımın yaşamış olduğu psikolojik sorunları öğreniyorum.

Babet giyen iş arkadaşıma;  “Kış geldi artık babetle işe mi gelinir?” diyorum. Arkadaşımın bot almaya bütçesinin yetmediğini öğreniyorum.

Kirada oturan birilerinin yanında, “Valla çok zor işler bunlar. Kiracın mı var derdin var. Kiracılar baş belası.” diyorum.

Evet maalesef ki, bu listeye daha neler neler eklenir…

Soru sormayan güç kaybeder...

İçeriksel iletişim, ilişkide yüksek kalite sağlar…