YASEMİN ve ÇANTALARI

 

Yasemin her genç kız gibi çok güzel hayallerle gelin olmuştu. Ama hayat, her zaman insana beklediğini vermiyordu. Kayınvalidesi ile aynı binada oturuyor, baskıcı bir kültürün içinde yaşıyordu. Bütün gün beraber olup, yatmadan, yatmaya, evine geçiyordu. Sözde ayrı evi vardı ama böyle olunca, yükü de oldukça ağırdı. Aile büyükleriyle bir arada yaşamak, farklı bir aileye uyum sağlamak, onu epeyce zorluyordu. Uzun yıllar bu düzende yaşamak zorunda kalmış, ne denilirse yapmış, kimseye karşı, en ufak bir saygısızlığı olmamıştı.  

Kayınpederinden hediye olan arsalarına bir müteahhit talip olunca, yeni bir evleri olmuştu. Mevcut evleri küçük olduğu için biter bitmez, o daireye taşınmışlardı. Biraz olsun baskıdan uzaklaşan Yasemin, hiç şikâyet etmez, "Benim de sınavım böyleymiş. Sabrın sonu selamettir” diyerek günlerini geçirirdi. Çok marifetli, eli bereketli, ikramlamayı seven bir hanımdı. Yemekler, pastalar börekler, el işleri, ev işleri, on parmağında on marifet, her yaptığı çok beğenilirdi.

Üretmeyi çok sever, boş durmaktan hoşlanmazdı. Onu yakından tanıyan, bir okulda müdür yardımcısı olan akrabası Yüksel öğretmen, ziyaretlerine geldiğinde, halk eğitimin açtığı kurslardan bahsetti. Meşguliyetten hoşlanan Yasemin, hemen araştırarak, birkaç kursa kayıt oldu. Evinin işlerini bitirip, çocukları okuldan gelene kadar, kurslarda vakit geçiriyordu. Gittiği bu kurslar, hem çevresinin genişlemesine, hem de kendini bulmasına vesile olmuştu.  

Bir gün kursa gittiğinde, yeni kayıt olan Fatma teyzeyi gördü. Kendisi ellili yaşlarda, eklem rahatsızlığı olan birisiydi. Gittiği bir doktor, el işi yapmasının fayda vereceği söylendiğinden, o da bu kursa kayıt olmuştu. Tabi o henüz işin çıraklığındaydı, ne kadar uğraş verse de, yaptığı işler, hayal ettiği gibi olmuyordu.

Çok sevdiği avukat bir gelini vardı. Dosyalarını rahatlıkla taşıyabilmesi için ona bir çanta örmek istiyordu. Fakat rahatsızlığından ve yeni olduğundan ötürü,  bir türlü becerememişti. Baktı ki en güzel işler Yasemin’in elinden çıkıyor, geline niyetlendiği çantayı, örmesi için Yasemin'e ricada bulundu.

Malzeme olarak kullanılacak olan ip, örerken çok zorlasa da Fatma teyzeyi kırmadı. Alacağı bedel, asla harcadığı emeğe değecek cinsten değildi. Ama o bunu hiç sorun etmedi. Çünkü ne iş yapsa, nasip edene, hamd eder, bitirince de keyiflenirdi. Bu işte birde Fatma teyzeyi mutlu etmek vardı. Zorlansa da, kısa sürede çantayı bitirip teslim etti. O kadar güzel olmuştu ki, herkes çok beğenmiş, Fatma teyze akşama kadar, kendisine dua etmişti. Hatta birkaç arkadaşı; “Yasemin sen bundan sipariş al. Yok, satarsın, harika oldu!” dediğinde, “Aman, aman, ben Fatma teyzenin hatırına yaptım, bir daha asla, bu ipten örgü yapmam!” deyiverdi.

Bir süre sonra Yasemin'e telefonlar gelmeye başladı. Ördüğü çantadan isteniyordu. “Hadi bir tane daha yapayım” diyor, elindeki bitmeden, başka bir sipariş geliyordu. Müşteriler elinin işini beğenip, etrafa tavsiye ettikçe, her gün yeni birileri arıyordu. Yasemin, “Bir daha asla örmem!” dediği ipin her renginden, kilolarca almaya başladı. Yaptığı el işi üretimler, onu ustalık aşamasına getirmişti. Kayınpederi, Yasemin'e küçük bir dükkân hediye etti.

Hiçbir şeyden şikâyet etmiyor oluşu mu, yoksa yaptığı iyilikler mi, onu bu kadar bereketlendirdi bilinmez ama neticede, “Asla örmem!” dediği o ip, kendisine çok güzel kapılar açmıştı.  

Mutluluğu ve heyecanı anlatılamazdı. Dükkânını temizledi, boyadı, süsledi. Çok güzel bir ışıklandırma yaptırdı. Bugüne kadar yaptığı el emeği, göz nuru ne varsa, hepsini dükkânına taşıdı ve özenle yerleştirdi. Çok yoruldu ama hepsini sergi şeklinde bir arada görmenin mutluluğu, her şeye değmişti.   

Dükkân Fethiye' ye bağlı Taşyaka kasabasındaydı. Zamanla, özellikle hanımların çok beğenerek alışveriş ettiği, bilinir bir örgü ustası oldu. Ve o küçücük dükkânın da hayat boyu ödediği bedellerin, mutluluğunu yaşıyordu.  

İnsan iyi niyetle, şikâyet etmeyerek, yaptığı yardımlarla, bir nevi kısmet kumbaralarını doldurur. Zaman için de kısmetleri birikir de birikir. Ve gelecekte, zamanı gelinceye kadar onu bekler. Ne de olsa “Her zorluktan sonra bir kolaylık vardır!” Hiç emeksiz yemek, zahmetsiz, rahmet olur mu? Varılan hiçbir başarı, tesadüf değildir. İnsan ya şikâyet eder dertlenir, ya çözüm üretir, marifetlenir. Uzun lafın kısası;

Ödenen hiçbir bedel, karşılıksız kalmaz.