Bizi Bir Arada Tutan Şey Neydi?

 

Ayşe, mutfak masasının hemen üstünde duran ışığı yaktı. Oldum olası bu loş ışığı çok severdi. Yanında bir de kahve oldu mu, tüm günün yorgunluğunu üzerinden atardı. Yemekleri hazırlamış, ortalığı toparlamıştı. Geriye bir tek sofrayı kurmak kalmıştı. Kahvesini aldı ve oturdu.

Evlenmeden önce annesi ile kurdukları sofraları hatırladı. Her gün saat beşte, tüm yemekler pişirilmiş ve hazırlıklar yapılmış olurdu. Saat altı oldu mu, hep beraber sofraya oturulurdu. Daha sofraya oturulurken, demliğin altı yakılırdı.

Babası memur olduğundan, eve gelme saati aşağı yukarı aynıydı. O yüzden ev düzenleri de, bu saate uygun olarak planlanırdı. Sofra hep aynı saatte kurulur ve mutlaka herkes, o sofrada olurdu. Ama ne hikmetse, hep bir huzursuzluk çıkar, mutlaka bir tatsızlık yaşanırdı. Ayşe çocuk aklıyla bu yaşananlara bir anlam veremezdi. Bazen yemeğin tuzu az diye, bazen neden gelirken ekmek almadın diye çıkardı tartışmalar. Gerçekten tartışma sebepleri bunlar mıydı? Yoksa kimsenin birbirine tahammülü mü kalmamıştı? Ayşe, bunları anlamlandıramasa da içinden; “Ben evlendiğimde, soframda bunlar konuşulmayacak. Herkes mutlulukla oturup, yemeğini yiyecek!” diye içinden geçirirdi. Huzursuz da olsalar, birlikte oturup yedikleri yemekler, ona aile olduklarını hissettirdiği için bu alışkanlıklarının devam etmesini istiyordu.

Bugün de kendi ailesi için en çok sevdikleri yemekleri hazırlamıştı. İslim kebabı, pirinç pilavı, cacık ve arkasından vazgeçilmezlerinden olan fırın sütlaç. Ne zamandır hep beraber yemek yemediklerini hatırladı. Eşi sık, sık iş yerinde mesaiye kalıyordu. Bazı günler iş çıkışı annesine uğruyor, bazen de arkadaşlarıyla dışarıda yemek yiyordu. Kendisine, ailece yemek yeme konusundaki hassasiyetini, defalarca dile getirmesine rağmen, bu düzeni oturtamamışlardı.

“Hayatım, neden annenlere beraber gitmiyoruz?” dediğinde, “İş çıkışı, yol üstü olduğu için uğruyorum.” diyordu. “Peki, arkadaşlarınla bu kadar sık dışarı çıkmasan olmaz mı? Yada yemekten sonra buluşsanız?” dediğinde, “Benim hiç mi kendime ait bir hayatım olmayacak?” diyordu. Tüm bunların aile olmalarına engel olduğunun, farkında değildi. Çocuklar da küçükken birlikte yemekten keyif aldıkları halde, yaşları büyüdükçe “Nasıl olsa babam yok. Zaten birlikte olamıyoruz!” diyorlardı.

Kahvesini bitiremeden, telefonuna gelen mesajla, bugün de ailece yemekte olamayacaklarını anlamıştı. Eşinin mesaiye kalması gerekiyordu. Önce çok üzüldü, sonra kendini toparladı. O gelemiyorsa da çocuklarla birlikte yiyebiliriz diye düşündü. Kızı Hande'nin yanına gitti. Hande bu sene üniversite sınavına girmişti. Yani artık onun deyimiyle, “Özgürdü!” Canı ne istiyorsa onu yapmak istiyordu. Çünkü Hande’nin özgürlük tanımı buydu.  

-Anneciğim yemek hazır olmak üzere. Hadi gel artık, dedi.

Hande;

-Kızlarla çıktık ya, onlarla atıştırdım annecim. Biliyorum, birlikte yiyelim istiyorsun ama inan hiç yiyecek yerim yok, dedi.

Ayşe, kızının başını okşadı ve alnına bir öpücük kondurdu.  

-Peki, güzel kızım, öyleyse birlikte çay içer biraz laflarız ne dersin? Dedi.

Hande;

-Anne, gerçekten çok yorgunum bugün ama duruma göre bakarız, dedi.

Ayşe’nin söyleyecek sözü kalmamıştı.

Oğlu Kaan'ın odasına doğru ilerledi. O da Ayşe'den 2 yaş büyüktü, üniversitede okuyordu. Evde olması bile nadir rastlanan bir durumdu. Ümitsizce ona da;

-Kaancığım yemek hazır, dedi.

Dedi ama bir taraftan odaya girdiğine pişman oldu. Göz ucuyla etrafa bakındığında, her tarafta içecek kutuları, cips paketleri vardı. Kaç gün önce yendiği belli olmayan meyve tabağı bile masasında duruyordu. Kaan yatağına uzanmış, elinde ki telefondan kafasını kaldırmadan;

-Akşama maç var anne, zaten açta değilim, dedi.

Ayşe Kaan’ın da başını okşayarak odadan uzaklaştı.

Bu akşam yine yalnız yiyeceğim diye düşünürken, kapı çaldı. Gelen komşusu Zehra hanımdı.

-Ayşe Hanım, komşularla parka gidiyoruz. Sende gelir misin diye rahatsız ettim? Dedi.

Ayşe teklifi kibarca reddederek kapıyı kapattı. Bu arada iyice iştahı kaçmıştı. İçinden; “Demek ki sadece biz değil, artık kimse ailesiyle birlikte yemiyor galiba” diye düşündü. Komşuları sık, sık parka gidiyor, serinliği bahane ederek, neredeyse yatma vaktinde evlerine dönüyorlardı. Demek ki, herkesin durumu benzerdi. Artık eski beraberlikler, eski sofralar yoktu.

“Peki neden?” Diye düşündü. “Acaba neden herkes ayrı ayrı vakit geçirmek istiyor?” Cevap hemen geliyordu. Herkesin kendi hayatı var! Herkes özgür!

Peki, o zaman aile neydi? Bizi bir arada tutan şey neydi? Mutluluğumuzu, sevincimizi paylaşamadığımız insanlarla, bu kadar süre neden ve nasıl bir arada duruyorduk? Eşlerin birbirinden haberi yoktu. Çocuklar, anne-babaların yaşadığı zorluklar hakkında fikir sahibi değildi. Peki, anne-babalar, çocuklarının kimlerle, nerelerde, nasıl vakit geçirdiğini bilmiyorlardı. Daha da acısı sormaya bile çekiniyorlardı. Ancak bir ihtiyaçları olduğunda bir araya geliniyor, sonra da yine dağılıyorlardı.

Oysa “Aile, imkânlara değil, bedellere ortak olunan yerdi!”

Öyleyse; “Biz aile değiliz!” dedi kendi kendine. Sonra da “Nasıl aile olunur?” diye düşünmeye başladı. Üzgün de olsa, tüm bunları düşünmek ona iyi gelmişti. Hep, birlikte yemek yemenin, aile olmaya katkılarını düşünmüştü. Aynı sebepler, aynı sonuçları doğuruyordu. Sonuçlar onu mutlu etmediğinden, sebepleri değiştirmeye karar verdi. Başka yöntemler denemeliydi. Herkesin bedelinin olacağı bir yöntem...