ANNE KİM?

 

Eve geldiğinde kedi Sarman’ ın doğumu başlamıştı. Birden heyecanlandı. “Ne yapacağım şimdi ben?” dedi. Veterinerinin ona “doğum başladığında karışma sakin kal ve takipte ol. O ne yapacağını bilir.” dediği aklına geldi. Sakinleşmeye çalışıp doğumu takip etti.

Kısa sürede dört tane sağlıklı yavru dünyaya gelmişti. Gün içerisinde ve ertesi gün de takipteydi.  Anne kedi, yavrularını temizleyip, yapması gereken her şeyi kendisi yapmıştı. “Nereden biliyorsun sen bunları?” diye kedisiyle konuşma başladı. Yalnız yaşadığı için zaten sık sık kedisiyle konuşuyordu. Bir karşılık alamasa da, Sarman’ ın onu anladığına inanıyordu.  Kendisi bekardı ve bir çocuğu yoktu. “Anne olmak ne güzel bir duygu, kedi bile birden değişti.” diye düşündü.  Yavruları alıp sevmek istedi ama Sarman yavruları ondan bile saklamıştı. Düne kadar dibinden ayrılmayan kedi birden kaplan kesilmişti.  “Yahu seni besleyen büyüten benim, benden niye kaçıyorsun? Ben de senin annenim. Nankör kedi!” diye sitem etti.  Biraz daha düşününce “Ahh kuzum senin duygularında mı var? Tamam ama büyüyünce seveceğim. Anneanneden kaçmak yok!” diye Sarmana seslendi.  Kendi kendine “Yaratılıştan verilen bir şey herhalde. Demek ki annelik böyle bir şey. Bu duyguyu, bu hissi bilemiyorum. Kedinin bile yaptığı bana nankörlük gibi geldi. Ben de anneme bunun gibi davranınca annem de böyle mi hissediyor?” diye düşündü. Ve aklında bir soru uyandı. “Anne ne demek?”

Eskiden ANA derdik. Hep kullandığımız bir kelime ama anlamı ne demek diye düşündü.  Sözlüğe bakınca anlamı “çocuğu doğuran kadın” olarak geçiyordu.  Ama asıl soyut yani manevi anlamı çok daha derin ve anlamlı olmalıydı…

Peki hiç düşündük mü gerçekten ANA ne demek? İnsanoğluna bu kelime neyi değil, neleri anlatıyor?

Somut manada bir dişiyi temsil ediyor.

Çocuğu doğuran, besleyen büyüten kadın…

Hasta olduğunda sabaha kadar başında bekleyen, eli öpülesi canlı.

Cennetin ayakları altına serildiği o şefkat dolu kucak.

“Öf” bile denmeyecek kadar merhamet taşıyan.

Soy, soylar yürüttüren, nesiller doğuran…

Soyutta bir şeyin özünü doğurmak sadece bir dişiye mi aittir? Doğurmak sadece fiziksel bir hareket midir? Sadece cinsiyet mi doğurulur? İyi, Kötü, Güzel, Çirkin, Faydalı, Zararlı, Doğru, Yanlış da doğar mı? Kimi doğurur ama doğurduğu doğuramaz. Kimi doğurur ardı arkası kesilmez. Öyle ise her canlı aslında bir ANA olabilir mi?

Eşya taşımaktan hoşlanmadığı halde, bizi aylarca karnında taşıyan kadın ise ANNE dir. Güzellik ve estetik bir kadın için çok önemli olduğu halde, güzelliğinden vazgeçebilen o kadın… Doğurduktan sonra da kucağında taşımaya devam eder. Biz bir bebekken, bir çocukken hiçbir şey bilmediğimiz için bize sabırla öğreten…

Annelerimizin kıymetini biliyor muyuz? Kendimize bir dönüp bakalım. Kendimizi iyi, güzel, faydalı, doğru görüyor muyuz? O zaman duamızda böyle bir annemiz olduğu için şükredebiliyor muyuz? Bize annemizi verene şükürlü, doğurana teşekkürlü müyüz? Yoksa hakkı ödenmeyecek olana nankör müyüz? Bizi her durumda kabul edebilen.. Hatalarımıza karşı en çok sabreden kişiye en büyük vefayı gösterebiliyor muyuz? Bize en çok bedel ödeyen canlıya ne kadar bedel ödüyoruz?

Deneyimsel Tasarım Öğretisi Der ki; “Bedel Ödeyen Bedel Ödediğine Düşkünleşir. Bedel alan nankörleşir.”

Hiçbir zaman biz annemizi somut manada doğuramayız. Ama soyutta annemize güzel davranışlar doğurabiliriz. Bedel dengesini, hayırlı evlat olarak gösterebiliriz. Öyle ise;

Bir gün değil, her gün; annelerimizin günü kutlu olsun. Vefalı, şükürlü, teşekkürlü tüm evlatlara selam olsun…