MUTLU MUSUN?

 

Güneş ışığı gözlerini kamaştırıyordu. “Kış günü bu ne güneş?” Zaten hiçbir şey yolunda gitmiyordu. Gerçi o güneş olmasa çocukları parka getiremeyecekti. Ama yine de kış günü bu kadar güneşten rahatsız olmuştu.

 Zaten bu ara pek bir şey yolunda gitmiyordu. 

Elif, evleneli 7 yıl olmuştu. 7 yıla iki çocuk bir de bu sene işi sığdırmıştı. Bir okulda öğretmenlik yapıyordu. Mesleği gereği eğitim onun işiydi. O yüzden çocukların eğitimi ile ilgili zorlanacağını pek düşünmemişti. Kendisini de sürekli geliştirmeye çalışıyordu. Eski, yeni hangi kaynak varsa onları okuyor, elinden geleni yapıyordu. Ama yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. 

Zaten bu ara pek bir şey yolunda gitmiyordu. 

Cumartesi günü evde olunca yapılması gereken bir sürü iş vardı. Ancak çocuklar akülü arabalarını sürmek istedikleri için onları parka götürmek zorunda kalmıştı. Kıyamıyordu onlara. Her sabah anneleriyle beraber evden çıkıp, onunla beraber giriyorlardı eve. Biri beş, biri de üç yaşındaydı. “onların da bu kadarına hakkı var” diye düşündü. Ama akülü arabayı sürmek dışında her şeyi yapmışlardı. Kaydırağın üstünden aşağı sarkmak, salıncaklara tersten binmeye çalışmak, satılan her şeyi istemek… “Düştüler mi düşecekler mi, evde de o kadar iş bekliyor” düşünceleri arasında iyice bunaldı. Birden bağırdı çocuklara :

- Hadi artık gidiyoruz, zaten arabada sürmüyorsunuz. 

Çocuklar ne olduğunu anlayamadılar. Ama dediğini de yapmadılar. Zaten onlara kızar kızmaz pişman olmuştu yaptığına. Hemen az önce hayır dediği pamuk şekerini aldı ve ellerine verdi. Gözlerinin içine bakıp özür diledi. Neden birden bağırdığını onlara anlatmaya çalıştı. İş yerinde ne kadar yorulduğunu, para kazanmak için ne kadar uğraştığını, babaları hafta sonu da çalıştığı için bütün işin ona kaldığını, evde de yapacak işleri olduğunu… Büyük oğlu Selim dinledi, dil çıkarıp tekrar kaydırağın üstündeki demirlerden sarkmaya koştu. Küçük oğlu Cemil yüzüne bile bakmadı. Artık küsmüştü. Sadece annesine bağırıyordu.

 Zaten bu ara pek bir şey yolunda gitmiyordu

Elif içinden kızdı çocuklara. “O kadar işim olduğu halde getirdim, yine de yaranamadım. Zaten iyilik yaramıyor.“  Tam çocuklara tekrar kızacaktı ki çok eskiden tanıdığı bir arkadaşını gördü parkın girişinde. Onun da yanında çocukları vardı. Hemen hemen kendi çocuklarıyla yaşıt bir kız, bir oğlan. Arkadaşı, Elif'i görmemişti.

Parkın diğer tarafında çocuklar oynamaya başladılar. Büyük olan kaydıraktan kayıyor, bir de küçük kardeşine yardım ediyordu. Elif'in çocukları olsa çoktan ya bir şeyler istemeye başlamış ya da “sıkıldık artık gidelim “demiş olurlardı. Çok da görünmeden arkadaşının çocuklarını izlemeye başladı. Yanlarında ne bisiklet vardı, ne akülü araba. Küçük kızın elinde bir küçük poşet vardı. Yerden taş ve yaprak toplayıp içine koyuyordu. Her bulduğunu koşup annesine gösterip bir şeyler anlatıyordu. Öyle hayranlıkla bakıyordu ki taşlara, yapraklara… Onun baktığını gören gidip bakmak isterdi. Abisi hem arada kardeşine bakıyor, onun başını okşuyor, hem de başka çocukların yanına gidip “Arkadaş olalım mı? Ebelemece oynayalım mı?” diye soruyordu. “İşte çocuk bu!” dedi Elif. Sonra kendi çocuklarına baktı tekrar. Büyük oğlu Selim bu kez de duvarın üzerine çıkmaya çalışıyordu. Annesinin baktığını görünce “Çıkabilirim, ben büyüdüm artık” deyip yine dil çıkardı. Küçük oğlu Cemil ise hala annesinin montunu çekiştirerek ağlıyordu. Neden ağlıyorsun dediğinde “Pamuk şeker istemiyorum, simit istiyorum, dondurma istiyorum.” diyordu.

Zaten bu ara pek bir şey yolunda gitmiyordu

Hayal kırıklığına uğramıştı Elif. Demek ki ben yapamadım, çocuklarımı güzel büyütemedim diye düşündü. Bir taraftan arkadaşın yanına gidip konuşmak istiyordu. Bir taraftan zor geliyordu. Sonra düşündü. “Gözden kaçırdığım bir şeyler olmalı.” Gidip arkadaşına selam verdi. Biraz eskilerden konuştular. Bu arada onun çocuklarından biri gelip pamuk şeker istediğini söyledi. Elif'in arkadaşı Gamze:

 - “Şimdi pamuk şeker almayacağız. Eğer istersen yanımda bir elma var sana onu verebilirim.” dedi. Bunu o kadar yumuşak ve net bir şekilde söylemişti ki kızı hemen elmayı aldı;

-  “Ben zaten elmayı çok severim.” deyip gitti. 

Elif inanamadı. Arkadaşına: 

- Bu nasıl oluyor ben böyle bir şey söylemiş olsam çoktan ağlamıştı benimki. Hatta aldığım halde ağlıyor şu an görüyorsun. Bir de senin için nasıl rahat ediyor? Onun canı istedi ve sen yedirmiyorsun. Ben hiç kıyamıyorum istediklerini alsınlar, canların istediğini yesinler istiyorum. 

Arkadaşı gülümsedi ve

- Hiç kimseyi istediği şeylere ulaşmak mutlu etmez ki. Biz seninle lisede ne hayaller kuruyorduk? Arabamız olsa, mesleğimizi yapmaya başlamış olsak, elimizde maaşımız olsa, istediğimiz yerlere gitmiş olsak, bizi seven bir insan olsa…. Olsa da olsa. Bunlardan çoğu oldu. Görüyorum ki senin de olmuş. Mutlu musun? 

Elif düşündü mutlu değildi. Mutlu olmadığı için bu haldeydi aslında. Ama “mutlu değilim” diyemedi. 

- Ben onların akılları; alamadıkları oyuncakta, yiyemedikleri yemekte kalsın istemiyorum. Çok yorulmama rağmen her dediklerini yapıyorum. Ama mutlu değiller. Hep başka şeyler istiyorlar. Senin çocukların taşla yaprakla oynuyor.

 

- İnsan emek verdiği şeyi seviyor. Biz de en çok emek verdiğimiz çocuklarımızı her şeye, tüm yorgunluğumuza rağmen sevmiyor muyuz? Çocuklar da öyle. Kendi yaptıkları kurabiye, yıkadıkları elma, pamuk şekerden lezzetli geliyor. Bahçeden topladıkları yapraklar, konuşan - ağlayan bebekten daha çok ilgisini çekiyor. 

Elif arkadaşını hayretle dinledi. Haklıydı, üstelik bunu düşünmek bu kadar zor da değildi. Nasıl görememişti imkanların çocuklarını yetiştirmek, mutlu etmek yerine şımarttığını? 

Gamze ile karşılaşması tesadüf olamazdı. Belli öğrenmesi gereken çok şey vardı. Gamze ile sonraki görüşmeyi ayarlayıp vedalaştılar. 

Elif eve dönerken güneş gözlerini eskisi kadar kamaştırmıyordu. Çocuklarına tekrar baktı. Şimdiye kadar fark etmediği bir şeyi fark etmişti. Artık bir şeyler yoluna girebilirdi…