ACI OLAN KENDİ GERÇEĞİMİZİ GÖRMEK

Dünyada boykot devam ediyordu. Birçok ülkede eylemler yapılıyordu. Dünyanın diğer ucundaki kendi ten renginden, kendi dilinden, inancından olmayan o insanlar için ağlıyorlardı. Kimisi işini, mesleğini dahi bırakıyordu. Bir zulüm işleniyordu bir insanlık suçuydu bu ve tabi ki sessiz kalacak değillerdi. Gerçekten bunu dert etmişlerdi kendilerine. Gerçekten üzüntüleri, yüzlerindeki her çizgiye, gözlerindeki her yansımaya yansıyordu. Görmemek körlük, duymamak sağırlık, hissetmemek duyarsızlık olurdu.

Bu zulmü bilmeyen kalmış mıydı? Sessiz kalanların sessizliğine anlam vermek mümkün müydü?  Belki de iç dünyalarında daha derin bir acı yaşıyorlardı… Fakat boykota da katılmıyorlardı.  Boykot yapanlarla aralarına neden mesafe koymuşlardı? Dünyanın en uç noktasındaki insanlar ‘’Benim boykotumla mı zulüm bitecek’’ demeyin göz çekmeyin diyerek dünyaya seslerini duyurmaya çalışıyordu. Aktivistlerin ‘’Ben bakamıyorum çok üzülüyorum demeyin yakılan kendi evladınız olsa aynısını mı yapacaksınız’’ eylemleri sosyal medyada sürekli paylaşılıyordu. Duymayan, görmeyen, bilmeyen kalmış mıydı? Bir sebeple insanların çoğu kendince sebeplerden dolayı gözünü, kulağını yani kalbini vicdanını oradan çekmişti.  Peki insanoğlu nasıl bu duruma gelmişti? Burnunun dibinde yanıyordu ateş ama diğer insanlar için çok uzaktaydı.

Her şeyin başladığı günlere gitsek ve düşünsek… Zulmü işleyenler tüm insanlara ‘’Biz size şu içecekleri, yiyecekleri ürünleri v.s. satarak insanlara zulmedeceğiz’’ deselerdi insanlar o ürünleri hiç kullanmaya başlar mıydı? Elbette başlamazlardı. Sonradan söyleselerdi çoğu hemen bırakabilirlerdi. Peki insanları her açıdan artık asla bırakamayacakları bağımlı hale getirdiklerinde! Pek azı bırakabilirdi tıpkı şimdi olduğu gibi… O kadar normalleştirilmiş ve öyle bir algı verilmiş olmalıydı ki sürekliliği olmalıydı. Başarı sürekliliği sağlamaktaydı. Çamaşırlar bembeyaz sakız gibi olmak zorunda mıydı? Veya bardaklarımız yıldız gibi parlamalı mıydı? İftar sofralarının olmazsa olması asit olabilir miydi? Bayramlarda o markalarının içecekleriyle, o markaların şekerleri olması gerektiği insanlara nasıl aşılanmıştı? Onun öyle olması gerektiği algısını zihnimize kazıyıp bunun en iyisini yapmışlardı. O ülke, o şehir miydi yalnızca işgal edilen! Akıllar, vicdanlar çoktan işgal edilmişti. Ürünleri bırakmaktan önce algıyı değiştirmek gerekirdi. Ama bugünlere kolay gelinmemişti. Artık kökler çok derinlerdeydi… İnsanlar nasıl vazgeçeceklerdi? Nasıl konforlarını, normalleştirdikleri düzeni değiştireceklerdi?

İşte bu tamda bir sarp yokuştu… İşte bu insanın nefsine çok ters hareket etmesiydi. Gerçek vicdan sahiplerinin teslim olabilmesiydi. İşte bu kurban etmekti. İnsan Kurban mı olmalıydı? Kurban mı etmeliydi?

İnsan kime kurban olup kime kurban etmesini bildiğinde Hz. İbrahim gibi olur. Ama zordur gözünün içine bakarak kurban etmek. Çünkü bakarsan yapamazsın. Kurban ettiğin ve Kurban edilen ne kadar doğru olursa olsun. Bir de kötüye karşı iyiyi kurban ediyorsa insanoğlu daha zordur. Çünkü bakarsan vicdanını rahatsız eder. Vicdanı susturacak sebep lazım… Görmemek, duymamak, hissetmemek için de ayrı bir uğraş lazım.

İşte tamda bu yüzdendir ki insan gerçeklerden göz çeker. Artık gözler görmez, kulaklar duymaz olur. Kalpler katılaşmaya, insan hastalanmaya başlar. Vazgeçemediğimiz her şeyin karşılığında hayatın bizden aldıkları ise merhametidir aslında.

İnsanlık neyle kazanmış olacak? On veya yirmi belki de bir yıl sonra ayıbını nasıl konuşacak? Peki, Bu yaşananlar gelecekte nereye varacak? Ya ölen çocukların günahını kim nasıl temizleyecek? İnsanın duyarlılığı neyle ölçülecek? Peki, ya empati denen kelime nerede kullanılabilecek? Adalet kişiye özel olarak tanımından mı var geçilecek?

Hangi gerçek göz çekilmiş olsa da gerçekleşmedi ki?

Acı olan masum çocukların ölmesinden de çok acı olan; İnsanoğlu bu olaylarla kendi gerçekliğini ortaya koydu.