HERKES HATA YAPABİLİR…

 

Havaların soğuması ile birlikte kış kendini iyice hissettirmeye başlamıştı. Etraf bembeyaz kar örtüsüne bürünmüştü. Adeta, görsel bir şölen olmuştu.

Oktay, yağmur kar demez, üşenmeden her sabah spor yapardı. Genellikle de koşmayı tercih eder, formda kalmaya özen gösterirdi. İyi bir şirkette çalışıyordu ve orada dış görünüm çok önemliydi. 

O gün de koşmuş, duşunu almış, kahvaltısını ederek, giyinmek üzere odasına geçmişti. Pantolonunun ütüsü istediği gibi değildi. Eşi Selma’ya seslendi.

-Selma bu pantolonun hali nedir?

-Ne varmış halinde?

-Doğru düzgün ütülememişsin ki bununla nasıl işe gideyim? Bir işi de düzgün yapsan olmaz mı? Diyerek, kapıyı çarpıp, sinirle evden çıktı.

Selma üzgün bir şekilde, günü akşam etti. Oktay gecikmişti. “Yemeğe gelecek misin?” diye sormak için aradı. Fakat aradığı kişiye şu anda ulaşılamıyordu. Selma hazırladığı masaya tek başına oturup, yine tek başına yedi. Netice de iki canlıydı ve çok acıkmıştı. Oktay’ın bu ani öfke patlamalarına artık sabredemiyordu. Onunla ne zaman konuşsa;

-Tamam Selma, bundan sonra daha dikkatli olurum, diyordu ama değişen hiçbir şey olmuyordu. Ya da ne zaman kavga etseler, Selma annesine gidiyordu. Biraz uzak kaldıklarında, Oktay elinde çiçekle gelip, özür diliyordu. Ama aynı davranışları tekrar tekrar yapıyordu.  

Sizce de bir insanın hatasını anlaması için özür dilemesi yeterli midir? Yoksa o hatayı bir daha yapmıyor olması mı gerekir?

İnsan doğasında hataya meyilli olmak vardır. Ve insan ancak, hatalarının farkında olduğunda hayatta ilerleyebilir. Nasıl ki hatasız olmaya çalışmak insana uygun değilse, aynı konuda, aynı hatayı yapmak da insan için doğru değildir. Hayat insana sürekli bir şey öğretir. Ya hatalarının sonucunda ya da başkalarının ona aktardığı deneyimlerle. Öğrenen insan hatasını düzeltip tekrar aynı hataya düşmez.

İlk kez araba kullanırken hatalarımız olur. Ama sürekli aynı hatayı yapıyor olmak bu konuyu öğrenemediğimiz anlamına gelir. Mutfağa yeni girmiş birisi ilk denemesinde yemeği yakabilir. Ama sürekli yemeği yakıyorsa, yaptığı hatada ısrar ediyor ve gelişme kaydedemiyor demektir. Ne de olsa aynı sebepler aynı sonuçları doğurur. Tıpkı, Oktay gibi...

Aslında Oktay çocukluğundan beri mükemmeliyetçi bir yapıya sahipti. Bu yüzden ailesi ve arkadaşları ile olan ilişkilerinde de problem yaşardı. Oyun oynarken, kurallara uymayanlara kızardı. Onlarla bir daha oynamazdı. Kardeşi onun oyuncağını istese, oynamasına izin vermezdi. Ödevlerine çok özen gösterir, en çok kendi ödevinin beğenilmesini isterdi. Sadece kendi başarısına odaklanırdı. İyi olduğu derslerde, kendisine danışanlara, yardımcı olmayı da sevmezdi. Bu yüzden Oktay, yalnız bir çocukluk geçirmişti. Üniversiteye başladığında bölüm birincisi olmak adına, herkesten çok ders çalışıyordu. Hatta ara tatillerde bile ailesini görmeye gitmezdi. “Notlarım her şeyden önemli” diyerek, ailesini bile ikinci plana atardı. Ara ara kendine “Ben neden bu kadar yalnızım?” diye sorar, çok düşünmeden; “Başarı istiyorsan, böyle olmak zorunda!” diye kendini cevaplardı. İlişkilerinde, insanlara ayıracak zamanı olmadığı için yalnızlık, onun normali olmuştu. Ta ki, Selma hayatına girene kadar...

Selma ile okulun kafesinde bir kaza sonucu tanışmışlardı. Selma elinde kahvesi arkadaşlarıyla koridorda hızlı yürürken, birden arkasına dönmüş ve Oktay’ın üzerine kahvesini dökmüştü.

-Dikkat etsene!

-Ay çok özür diliyorum.  Kazayla oldu. İyi misin?

-Bırakın, tamam. Sürmeyin peçetenizi...

-Ama olmaz böyle. 

-Tamam bırakın, dedim. Lütfen kes şunu, bırak!

Oktay’ın sesi, koridorda yankılandı. Selma hatasını telafi etmek için yardımcı olmaya çalışsa da Oktay bu kadar dikkatsiz olunmasına, kıyafetinin kirlenmesine çok sinirlenmişti. Bağırdıktan sonra sesini fazla yükselttiğini fark etti.

-Tamam affedersiniz, fazla bağırdım.

Selma çantasını alıp, üzerine çevrilmiş gözlerden mahcup bir şekilde, oradan uzaklaştı. Ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Akşam okul çıkışı, Oktay’ı karşısında görünce şaşırdı.

“Sizden özür dilemek istiyorum” ile başlayan konuşma, evlilikle tamamlanmıştı. Selma yemeğini yiyip, bulaşıkları toplarken demek ki o günkü özrü, ilk özrü olmayacakmış diye düşündü. Ihlamur çayı dolu bardağını alıp, camın kenarına oturdu. Oktay ile ilk tanıştığı o günü düşündü. Küçük bir hata, bambaşka bir hayata sürüklemişti onu ve Oktay’ı. Eşini seviyordu ve yakında bir bebekleri olacaktı. Ama Oktay, çok zor bir insandı. Asla hata yaptığını kabullenemeyen bir yapısı vardı. Aslında evlilikleri boyunca yaşadıkları tüm sıkıntının kaynağı da Oktay’ın bu tavrıydı. “Ben insanım, hata yapabilirim!” demek, neden bu kadar zor geliyordu? Ailesi ve çevresindekilerle de aynı sebepten dolayı mesafeliydi. Biraz düzelse, yine bir şekilde insanların kalbini kırmayı başarıyordu. Bu yüzden, özür dilemesi hiçbir şey ifade etmiyordu.

Hayat hatada ısrarı kabul etmiyor, sebepleri değiştirmedikçe de hiçbir şey değişmiyordu…