OLMASA OLMAZ MI?

 

Diyet bisküviler, çay içtiği bardaklar, uykusu açılsın diye içtiği kahve fincanları derken çalışma masası, pazar yerine dönmüştü. Bir kaç gün önce hazırladığı ama içmeyi unuttuğu cam şişelerde; tarçınlı, maydanozlu, limonlu sular da cabasıydı. Kütüphanesinde ise sağlıklı atıştırma paketleri çöpe atılmayı bekliyordu. Koluna taktığı ağırlıkların biri yatağının altında tozdan gözükmüyor diğeri ise tokalarını koyduğu çekmecenin içindeydi. Bir hevesle aldığı, yürüyüşlerini, adımlarını saydığı akıllı saati de banyoda dolabın  içinde ayladır duruyordu. Kuzeni ile birlikte aldığı son teknoloji hassas tartıyı da iş yerinde bir arkadaşını ödünç vermişti. Ve tartının onda olduğunu çoktan unutmuştu.

Anladığınız üzere kahramanımızın fazla kiloları ile başı dertteydi. Kendince yöntemler bulsa da bir süre sonra diyetini bozup verdiği kiloları tekrar fazlasıyla alıyordu. Böylece  Yaprak “Her şeyi yapmama rağmen kilo veremiyorum.” diyenler kategorisine girmişti.

Çocukluğundan beri iştahlı olan Yaprak yemek yemeyi çok severdi. Mutlu olduğunda keyif aldığı yemekler, üzgün olduğu zamanlarda da dert ortağıydı. Özellikle stresli zamanlarda iştahı daha da artıyordu. Tatlı yedikten sonra tuzlu, sonra tekrar tatlı yeme isteği oluşuyor, adeta kısır döngüden çıkamıyordu.

Çocukluk zamanları geçip ergenliğe geldiğinde Yaprak artık arkadaş ortamında alay konusu olmuştu. Çünkü yaşıtlarına ve kendi boyuna göre fazla kiloluydu. İlk zamanlar arkadaşlarını pek umursamayan Yaprak, lise son sınıfta işin ucunu iyice kaçırmıştı. Üniversitesi bitene kadar da durumunu düzeltmek, sağlıklı olmak için hiç uğraşmak istememişti.

Anne, babası, arkadaşları; kim konuşsa bu konuda onu ikna etmek  istese, Yaprak çok kızıyor, tepkiselleşiyordu. “Tek keyfim yemek yemek. Ona da karışmayın.” diyerek insanların söyleyecek  sözünü söyletmeden konuyu kapatıyordu.

Üniversite son sınıfa  geldiği bu sene ise onun için çok zor geçiyordu. Okuduğu bölüm diğer bölümlere göre ağırdı. Bu yüzden ara ara diyet yapsa da yönetemediği stresi onu yemeğe itiyordu.

Bir gün okulun kantininde oturmuş ders çalışırken arkadaşı Hakan yanına geldi.

“Yaprak senin burada ne işin var?”

“Ders çalışıyorum.”

“Kütüphaneye neden gitmedin? “

“Orada sıkılıyorum. Burası bana iyi geliyor.”

“Anladım. Peki saat kaçta geldin?”

“ Sabah dersim yoktu buraya oturdum ders çalışmak için.”

“ Çalışabildin mi?”

“ Yani sayılır çok verimli olmasa da....”

“Bu içtiğin ne?”

“Detoks suyu.”

“Hımmmmm diyette misin yine?”

“Evet bu sefer kararlıyım ve bozmayacağım diyetimi.”

“Emin misin?”

“Evet Hakan. Sen de mi güvenmiyorsun  bana?”

“Ben kendime güvenemiyorum bu konuda.”

“Nasıl yani? İyi de senin kilo problemin yok ki.”

“Anlamadım.”

“Yani kilo problemim olsa ben de kantinde oturup diyeti bozmamak konusunda kendime güvenmezdim.”

“Ne ilgisi var ki ? Sonuçta bu insanın iradesi ile ilgili bir şey.”

“Evet haklısın irade ile ilgili bir şey.  Bak mesela Ahmet’i düşün.  Sigaraya çok küçük yaşta başlamış ve karaciğerinde problem çıktı diye doktor sigarayı yasakladı. Ahmet ne yaptı? Bırakmaya çalıştı ama yapamadı. Sonuçta bağımlılık zor bir şey. Zor olan aslında sigarayı bırakmak değil. Bunu nereden anlarsın biliyor musun? Ahmet gece uyurken sigara içmiyor. Yani bırakıyor aslında geceleri. Ama her sabah yeniden başlıyor. Mesele bırakmak değil ki tekrar başlamamak.

“Çok ilginç bir şey söylüyorsun Hakan. Daha önce bunu hiç böyle düşünmedim. Ama yalnız yaşasa mesela bırakması belki daha kolay olur. Ev arkadaşları da içiyorlar. İster istemez canı çeker yani.”

“İşte ana problem bu zaten Yaprak. İnsan bırakmak istediği bağımlılığı ile düşman olmaz. Kimle düşman olur biliyor musun? Onun o sigaraya başlamasındanki dış faktörlere düşman olur.”

“Nasıl yani?”

“Ahmet yetim büyümüş ve hayatta hep kendini birilerine kabullendirmeye çalışmış.  İşte ondaki bu beğenilme isteği üzerine sigara onda farklı bir anlam kazanmış. “Ben de içersem onlarla arkadaş olurum, beni de aralarına alırlar.” Yani sigaraya, bizden çok daha farklı anlamalar yüklemiş. O yüzden şu an arkadaş çevresinden kopma korkusu, sigarayı bırakma korkusundan daha fazla acı veriyor.

Beni hatırla. Okulun ilk yılları hep uykulu gezerdim. Çünkü uykuya bağımlıydım . Benim için uyku her şeydi. Hr bulduğum vakitte, her bulduğum yerde uyurdum ama uyku problemi yüzünden sınıfta kaldım neredeyse. Şimdi alttan vermem gereken bir sürü dersler var ve bu durumu düzeltmezsem işlerin daha da zorlaşacağını bir hocam sayesinde öğrendim. Şimdi uyumam gereken uyku miktarı  ile aslında yaşayabileceğimi öğrendim ama bunu öğrenmesi çok acı oldu. Şimdi diyorum ki keşke uykuyla geçirdiğim vakitlerimi daha başka faydalı şeylerle geçirseydim.

“ Peki bunu nasıl düzelttin uyku bağımlılığını?”

“Dediğim gibi çok kolay olmadı. Başta insanın problemini, yani bağımlı olduğu şeyi kabullenmesi egosuna çok ters geliyor.A ma aslında biz bağımlılık nedir bilmiyoruz. Sadece zararlı maddeler kullanan insanların bağımlı olduğunu zannediyoruz. Mesela ben uyku bağımlısıydım. Ahmet  sigara bağımlısı. Kimisi çocuğuna bağımlı, kimisi tatlı bağımlı, kimisi ekmek ve  ya işine bağımlıdır. Bağımlılıklar farklılık gösterir ama burada mesele bağımlı olduğun konu değil bizi bağımlı yapan sebeplerdir.  O sebepleri bulduğumuzda zaten bağımlılığımızı hayatımızdan çıkartabiliyoruz.

Yaprak bu konuştuklarımızı biraz düşün. Sen kendin için doğru olanı biliyorsun bu yüzden ben de sana destek olmak istiyorum. Sürekli diyet yapıp diyeti yarım bırakmak seni ne kadar üzüyor farkındayım. O yüzden mesela kantinde ders çalışmak sana zarar verir. Çünkü buradaki yemek kokuları, insanların yedikleri şeyler senin dikkatini dağıtır. Bu sadece senin için geçerli değil. Bağımlılığı yenmek istiyorsan sana onu hatırlatan her şeyden uzaklaşmalısın. Çünkü unutma, insanın iradesi yanlış şeylerden sakınmakla güçlenir.

Yaprak aklı karışmış olarak otobüse binerken “Beni yemeğe bağımlı yapan ne oldu?” diye kendine sormaya başladı. Farkında değildi ama attığı bu ilk adım onu bağımlılığından çoktan kurtarmaya başlamıştı.