HEPİMİZE GEÇMİŞ OLSUN

 

‘’Unutulmaz deme bana unutulur, unutulur.
Kapanır en derin yara
Acısı da unutulur
Bir rüyadır gelir geçer
Her aşk bir gün hayal olur
Unutulmaz denen günler, unutulur unutulur.
Bu hayat böyledir dostum
Yaşanan gün mazi olur.
En değerli hatıralar,
Bir gün olur unutulur.
En acı dermandır yıllar,
Sen dursan da dünya döner.
Kalbini dağlayan yangın,
Yavaş yavaş küle döner.’’

 İşte yine bir bayram sonrası, şehir dışındaki yakınlarını ziyaretten yaşadığı şehre geri dönüyordu Aslı. Ne kadar da hızlı geçmişti bayram. Şoför koltuğunda bu sefer kızı vardı.

— ‘Sizin zamanınıza uygun şarkılar açayım telefonumdaki bir uygulamadan’, dedi kızı. 

Arabada çalmaya başlayan şarkıyı duyar duymaz eli hemen radyonun ses düğmesine gitti Aslı’nın. Ne kadar eski bir şarkıydı radyoda çalan. İnsanı çok eski yıllara götürmüştü hemen. Aslı daha çok sözlerini severdi şarkıların, orada bir anlam varsa dinlerdi çoğunlukla. Bazı insanlar da şarkının ritmine ezgisine takılır mesela. Sözlerine takılmadan müziği ile ilgilenir. İnsan tanıma sanatı eğitimini aldığı için biliyordu sebebini. ‘’Ben sözlerine yani içeriğine takılanlardanım, biçime değil’’ dedi içinden.

Çok uzun zaman olmuştu bu şarkıyı duymayalı. Sadece bayram değil yıllar bile ne kadar hızlı geçmişti. Şarkıda dediği gibi de çalana kadar unutmuştu böyle bir şarkı olduğunu.

Gözleri doldu, boğazı acıdı, burnu sızladı. Gerçekten insanoğlu ne kadar da unutkandı. Yanında arabayı süren kızına baktı ne zaman bu kadar büyümüştü de onu sağ koltuğa geçmişti. Oysa, sanki çok yakın zaman önceydi, ön koltuğa oturabilmek için gün sayan küçük bir kız oluşu. Onu büyütürken yaşadığı zorluklar aklına geldi. Hiç bitmeyecek gibiydi. Hem iş, hem çocuk, hem ev o yüklerin altından asla kalkamayacağını sanıyordu. Hızlı geçen zaman bir süre sonra yaşanmış olan o şeylerin aslında o kadar da acı vermediğini gösteriyordu insana. Oysa yaşarken neredeyse dünyanın sonu gelmiş gibi hissettirmez miydi? Sanki o çocuk hiç büyümeyecek, o ticari kriz atlatılamayacak, ölüm acısı hiç unutulamayacak gib gelirdi insana çoğu zaman.  

Sadece bayramlarda annesinin babasının kabrini ziyaret edebiliyordu. Bu bile çok normalleşmişti onun için. Oysa onları farklı zamanlarda kaybettiğinde ne kadar da acı çekmişti. Hiç geçmeyecek bir acı zannetmişti yaşadıklarını. Yıllarca aynı acı ile yaşamış olsa ne kadar yorulacağını düşündü. Merhametli bir el gelip yaralarına merhem sürmüştü sanki. İyi ki de böyle idi yoksa yaşanamazdı.

Sonra gözünden istemsizce süzülen damlayı silerken ‘’Ne kadar da kaptırıyoruz kendimizi olaylara’’ diye iç geçirdi. ‘’Gel- geç işte… Geçici olan hayatta ne kadar da kalıcı olmaya çalışmışız.’’

Sevinçleri de öyle değil miydi insanların. Bir şeye sevindiğinde sanki o sevinci sonsuza dek sürecek zannederdi. İşinde, okulunda, ilişkilerinde aldığı başarı ile insanın ister istemez başı dönüyordu elbette. İlk evlendiğindeki mutluluğu, çocuğunu ilk kucağına aldığındaki mutluluğu hala devam etmiyordu mesela. Hep o ruh hali ile kalabilir miydi insan? Bu da hiç mümkün olmuyordu. ‘’Her şey ne kadar da geçiciymiş.’’ diye geçirdi içinden.  Hiçbir şey eskisi gibi kalmıyordu gerçekten de. Daha genç yaşında şimdi yanındaki kızının hevesleri gibi onun da hevesleri vardı. Şu an çoğunu hatırlamıyordu bile.

‘’En acı dermandır yıllar’’ sözlerine takıldı şarkının. Acının da sevincin de bir süresi olmalıydı bu durumda.  Bize şu kadar süre sevineceksin şu kadar süre üzüleceksin deseler yine aynı şeklide çok fazla acı veya çok fazla sevinç yaşayabilir miydik? Belki de o zaman nasılsa bitecek deyip umurumuzda da olmazdı... Düşüncelere dalmışken, kafasındaki sorular artmışken sanki uzaktan birileri sesleniyor gibiydi ama aslında seslenenin kızı olduğunu fark etti;

— Eveeeet… Üç saatlik yolculuğumuzun sonuna geldik… Yolumuz bitti... Hepimize geçmiş olsun…

 

#insantanımasanatı #geçicilik yasası #deneyimseltasarımöğretisi