Sadakat

Yağmurlu ve soğuk bir akşam üzeriydi. Havada gri tonları hakimdi.  Güneş, ışıklarını yavaş yavaş çekiyor, yerini geceye bırakıyordu. Birazdan yıldızlar yeni sahneyi süsleyecekti. 

Ozan, kısa boylu, kumral saçlı ve hafif toplu bir gençti. Sevimli bir yüze sahipti. Tebessüm etmekte cömertti. Mimarlık fakültesini yeni bitirmişti. Bitirir bitirmez iş aramaya başlamıştı. 

 

İş görüşmelerinde o kadar çok ret cevabı almıştı ki, iş bulabileceğine dair umudu azalıyordu. Bir an önce de çalışması gerekiyordu. Babası yıllar önce onları terk etmiş, annesi iki çocuğunu da okutabilmek için var gücüyle çalışmıştı. Ozan’ın okulu bitmişti ama kardeşi hala lisede okuyordu. Annesi iyi bir işte çalışıyordu ancak Ozan artık annesine yük olmak istemiyordu. Onun yükünü paylaşmak istiyordu. 

İş aradığı sırada internette gezinirken gözüne bir ilan çarptı. Bulunduğu şehrin en iyi mimarlık şirketlerinden birinin ilanıydı. En az beş yıllık iş tecrübesi istiyorlardı. 

Ozan artık bu tarz ilanlardan çok sıkılmıştı. “Yeni mezun bir insanın iş tecrübesi nasıl olabilir ki?” diye mırıldanarak internet sayfasını kapattı. Herkes hazır ve yetişmiş eleman istiyor, kimse elini taşın altına koymak istemiyordu.

Ertesi gün tekrar internetten iş ilanlarına bakmaya başladı ama aklı dün gördüğü ilanda kalmıştı. Acaba gidip bir konuşsam mı diye düşündü. “Özgeçmişim ile ne kadar azimli biri olduğumu, işi öğrenmek için çok istekli olduğumu gösteremiyorum.” diye kendi kendine konuşuyordu ki, gözünü karartıp dün ilanını gördüğü şirkete görüşme için gitmeye karar verdi. 

Şirketin kapısından içeri adım atarken çok heyecanlıydı. Danışmadaki kıza ilanı göstererek “Bu iş ilanı ile ilgili kiminle görüşebilirim?” diye sordu. Kız gülümseyerek “İş ilanları internet sitesinden yapılıyor. Uygun şartları sağlayan adayları biz çağırıyoruz. Keşke buraya kadar zahmet etmeseydiniz.” dedi. 

Ozan kararlıydı. Israrla “Buraya kadar gelmişken ben yetkili biri ile yüz yüze görüşmek istiyorum. Lütfen bu isteğimi iletir misiniz?” diye konuşmaya devam etti. Bu cümleleri kurduğu sırada şirketin sahibi içeri girmişti. Ozan’ın gençliği ve kararlılığı dikkatini çekmişti. Danışmadaki kıza yaklaşarak” Görüşmeyi ben yapacağım.” dedi. Ozan görüşme odasına giderken heyecandan elini koyacak yer bulamıyor, bir yandan da görüşme yapabileceği için seviniyordu.

Odaya geçtiklerinde şirket sahibi:

-  Söyle bakalım delikanlı, görüşmek istediğin konu nedir? Kapıda çok kararlı gördüm seni.

- Üniversiteyi bitirince tüm stajlarımı tamamladım, mimarlıkla ilgili birçok programa hakimim, İngilizce biliyorum. Başvurularda bendeki donanıma bakmadan tecrübe istediler. Tecrübem olmadığı için kimse beni görüşmeye bile çağırmadı. İşe başlamadan nasıl tecrübem olabilir ki? Neredeyse herkes hazır yetiştirilmiş personel arıyor. Kimse bir personel yetiştirmenin zahmetine katlanmak istemiyor. Bir kişi ne kadar usta olursa olsun yeni girdiği yere alışana kadar bir acemilik çeker. Usta birinin yeni bir yere alışma süresinde ben de işi bayağı öğrenmiş olurum. En azından 3 ay bir deneme süresi veremez misiniz, diyerek sözlerini bitirdi Ozan.

- Haklısın, hiçbir zaman işe girmeden deneyim sahibi olamazsın. Bizim gibi büyük şirketler eleman yetiştirmek değil, yetişmiş eleman almak isteriz. Buradaki işe hâkim olan insanları da kolay kolay kaybetmek istemeyiz. Deneyimli bir insan için sadece ilk bir iki hafta zor olurken yeni bir elemanı alıp yetiştirmek bizim için risk taşıyor. Hem zaman hem kalite kaybetmek doğrusu hiç işimize gelmez. 

- Evet, çok haklısınız. Ancak şu an ne desem işe girmediğim sürece iddiamı doğrulayamayacağım. İnsanın kazanması için bir miktar kaybetmeyi göze alması gerekmez mi? 

Şirketin sahibi Ozan’ı dinlerken onun kararlılığına ve azmine hayran kalmıştı. Onu kendi gençliğine benzetip bir yakınlık hissetmişti. Gençti ama hayata dair doğru çıkarımları, hedefleri vardı. Bu kadar istekli bir genç için risk almaya değeceğini düşündü ve Ozan’ı işe aldı. 3 ay deneme süresi istedikleri gibi giderse şirketin bir elemanı olabilecekti.  

Ozan şirketten çıkarken hala şoktaydı. Kendisi bile bu kadarını beklemiyordu. Deneme süresinde canla başla çalışıp istediği işi elde edecekti. 

İşe girmesinin üzerinden yıllar geçmişti. Ozan her şeyi bu şirkette öğrenmiş ve patronu ile arasında çok samimi bir bağ oluşmuştu.  Bu günlerde ise şirket çok zor zamanlardan geçiyordu. Maaşları ödemekte zorlanıyorlardı, gecikmelerden dolayı bazı insanlar istifa etmişti. Ozan da kendisine ait bir ofis açabilirdi, daha iyi şartlarda başka şirketlerde de çalışabilirdi. Ancak kimsenin Ozan’a şans vermediği bir yerde patronu onu yetiştirmişti. Bu iyiliği unutması mümkün değildi. En zor zamanında ona güvenerek işe alan patronunu şimdi de o yalnız bırakmıyor, zor şartları birlikte atlatmak için aynı kararlılıkla, canla başla çalışıyordu.

 

Deneyimsel Tasarım Öğretisi der ki; daha iyi seçeneklerin olmasına rağmen iyilik gördüğün yere bağlı kalabilmek sadakattir.