Döngü

Her şey başladığı yere geri dönüyor….

Son ışık da terk ederken odayı sadece pencerenin önü aydınlık kalmıştı. Sema her fırsat bulduğunda akşamüstü pencere önüne oturur, güneşin batışını izlerdi. Günün en sevdiği saatiydi. Sarı ışıkların azalıp gökyüzünün turuncu tonları ile kızıllaşmasına hayrandı. Pembelerle turuncular dans eder gibi gelirdi ona. Sonra aralara karışan açık morlar ile yavaş yavaş gün örtüsüne bürünecekti. Karanlık artarken bir gün daha bitmiş olacaktı. Birazdan evlerin ışıkları da yanmaya başlardı tek tek, o zaman farklı bir manzara oluşurdu sokakta. 

Her günbatımı çok romantikti. Bu kadar değişimi bir arada görmek çok etkileyiciydi onun için. Hiç kaçırmak istemezdi o yüzden bu anları. O eşsiz manzaradan sonra karanlık bastıracak, karanlığın arkasından yeni bir gün başlayacaktı. Biri biterken diğeri başlıyordu, her bitişin yeni bir başlangıcı olduğu gibi.

Hiç durmuyordu dünya. Sanki çok önemli bir vazifeyi yerine getirir gibi aynı istikrarla dönüyordu. Döndükçe geceyi gündüze, gündüzü geceye katıyordu. Gün biterken karanlığı süsleyen yıldızlar, gökyüzünde yerini alırdı. Işıl ışıl olurdu gökyüzü. Hele bir de ay varsa, bakmaya doyulmazdı. Sürekli değişen güzelliklerle doluydu yeryüzü ve gökyüzü. Ne müthiş bir sunumdu bu. 

Gün batımı, gün doğumu ayrı ayrı güzellikteydi.  İkisini de izlerken ayrı bir tat alırdı Sema. İkisinin yer değiştirmesini izlerken küçükken oynadıkları oyunlar aklına gelirdi.  Saklambaç oyunu gibiydi onun için bu. Güneş sanki geceleri başka ülkelere saklanıyordu. Gündüzleri sobelenip çıkardı saklandığı yerden. Perdeleri açılırdı yeni günün.  

Bu düşüncelerin arasından içinden “Durmak yok hiçbir yerde, sürekli bir değişim ve dönüşüm var.” diye geçirdi. Ağaçlar da öyle değil miydi? Önce dallarından bin bir renkte çiçekler açar, sonra kurumuş bir oduna dönerdi. Bahar gelince bir bakmışsın o kuru dal yeniden yeşermiş tüm güzelliğiyle etrafı süslüyordu. Bir döngü vardı her şeyde. Her şey başladığı noktaya geri dönerdi. Halden hale geçerek değişerek biterdi ve yeni bir sayfa açılırdı hayatında. 

Mutlaka doğardı güneş. Saklandığı yerden yüzünü tekrar ışıl ışıl gösterirdi. Ama güneşin doğması için önce karanlık olmalıydı. Karanlık için de aydınlık…

Tıpkı insan hayatı gibi. İnsanda hayata gözlerini açtığından itibaren ne kadar çok değişim ve dönüşüm geçiriyordu. Bebeklik, çocukluk, gençlik, yaşlılık derken değişiyor, halden hale dönüyordu. Hayatındaki olaylarda böyleydi. Bir ilişki de başladığı gibi kalmaz halden hale geçerdi.  

Sema, insanın da mutlaka iyi ve kötü, zor ve kolay günleri olduğundan emindi. Her öyküde bunu görmüştü. O zaman, eğer insan karanlığını doğru yönetebilirse döngüde bir üste çıkabilirdi. Peki nasıl yönetecekti bu durumu? İnsan karanlıktan aydınlığa ne olursa olsun mutlaka dönebilir.  

Bir müddet arkadaşlarını, işini, ilişkilerini düşündü. Bazı ilişkiler vardı ki çok heyecanla başlamış ve  sonrasında ise hüsranla bitmişti. Demek ki döngüde ya aşağı düşebiliriz ya da yukarı çıkabiliriz. Peki kupkuru bir ağacın yeniden çiçek açtığına şahit olmamış mıydı? Onu da yaşamıştı. Hayat ne ilginç diye düşündü. Bir gün batımı onu nerelere götürmüştü… 

Peki hayat bizi bu döngünün içine soktuğunda biz ne yapıyoruz? Karanlığı aydınlığa, kurumuş odunu yeşermiş ağaca çevirebiliyor muyuz?  

Deneyimsel Tasarım Öğretisi der ki ‘Her şey başladığı yere geri döner’. Mesele halden hale nasıl dönüştüğündür. Dününe göre daha iyi, daha güçlü, daha başarılı, daha mutlu musun? Yoksa aynı problemlerin içinde daha geriye mi düştün?