Kıskanıyorum

Çok, Hem de Çok Kıskanıyorum...

Başınıza yağan bombalara, 

Kulakları sağır eden yüksek seslere,

Binaları sallayan şiddetli sarsıntılara rağmen; 

Vatanı, ailesi, namusu uğruna gösterilen cesareti kıskanıyorum.

 

Yıkılan evlerine,

Paramparça olmuş arabalarına, eşyalarına rağmen;

Hiçbir şey kaybetmemiş hatta kazanmış edasında dik ve güçlü duruşlarını kıskanıyorum.

 

Çeşmelerden akmayan sularının olmamasına,  

Lambalarda yanmayan elektriklerin olmayışına, 

Isıtmayan kaloriferler ve sobalarının olmamasına,

Bunlar yetmezmiş gibi bir de yağmur ve soğuk havaya rağmen; 

Hiç üşümemiş gibi metanetli duruş ve sabırlarını kıskanıyorum.

 

Kaç gündür yemek yememiş,

Yemek yapacak malzemesi yok… 

Kalabalıkta hiç kimseye sataşmadan, 

Öne geçmeye çalışmadan, 

Yağmalama girişiminde bulunmadan,

Sanki marketin kasasında para ödemeyi bekliyormuş gibi sakin, telaşsız, paniksiz duruşlarını çok kıskanıyorum.

 

Canının parçası torununu, evladını, eşini, kardeşlerini, annesini, babasını…

Nice sevdiklerini kaybetmesine rağmen;

"Allah bize yeter" diyen güçlü ve samimi imanı kıskanıyorum.

 

Küçücük yaşında tek derdinin oyuncaklarla oynamak, teneffüslerde koşturmak, 

Anne babanın yanında güvende, sıcacık evinde çizgi film seyretmek olması gerekirken büyük bir dava insanı gibi;

"Kudüs bizimdir, Aksa bizimdir" diye kendinden emin haykırışları olan çocuklar, sizi kıskanıyorum.

 

Gençliğinin baharında tek derdinin eğlenmek, gezmek, maç yapmak, kafelerde sohbet etmek, sevdiğin kızla sinemaya gitmek olması gerekirken; 

Tankların önünde dünyaya ve ölüme meydan okuyarak o mutlu mutlu dans edişlerini kıskanıyorum.

 

Ellerini arkadan bağlamışlar, 

Dizlerinin üstüne zorla çöktürmüşler, 

Başına namlu dayanmışken; 

Dünyanın en huzurlu ve en güvende insanıymış gibi ağız dolusu gülüşünü kıskanıyorum.

 

Yapılan bütün kötülüklere ve zulme rağmen;

Hiç şikayet etmeyişlerini, hiç beddua etmeyişlerini, bunları yapanlara hiç lanet okumayışlarını  kıskanıyorum.

 

Dünyanın diğer ucunda başka bir dilde, inanışta, kültürde ve yaşayışta olmalarına rağmen; 

Yapılan zulme sessiz kalmayışını,  

Bir avuç mazlumun imanını, samimiyetini, mutluluğunu, insanlığını, edebini, cesaretini ve teslimiyetini görüp; 

Sokaklara dökülüşünü, haykırışını, mücadeleni, direnişini kıskanıyorum.

"Bunu nasıl başarıyorlar?” diyerek, bu yaşına kadar bilmediğin yeni bir inancı, dini ve kutsal kitabı merak edişini, 

Okuyup, araştırıp irdeledikten sonraki gerçeğe teslimiyetini çok ama çok kıskanıyorum.

 

Çok, hem de çok utanıyorum...

Başında çatın varken sıcacık evindeyken, 

Suyun yanı başındayken,

Karnın tıka basa doluyken,

Sevdiklerin sağlıklı sıhhatli yanındayken, 

Televizyonun karşısında o diziden diğer diziye, o filmden diğer filme, o maçtan diğer maça, o yemek programından diğer yemek programına zıp zıp zıplarken;

“Bu bizim sorunumuz değil, onlar da topraklarını satmasalarmış..." 

"Yılbaşına ne yapsak diye eğlenmek için çaba içinde olanlardan" çok ama çok utanıyorum. 

Saatte beş masum çocuk öldürülürken biz eğlenemeyiz.. Eğlenmeye utanırız..